KİMSE OKUMASIN DİYE ...

Ben Lisedeyken...

2012-01-30T05:40:00.000-08:00

Benim lise yıllarım hayatımın en tramvatik, en öğretici, en zorlayıcı, en pislik içinde geçen, en rekabetçi yıllarıydı. Türkiye'nin en iyi fen liselerinden birinde okumak gerçekten bir ayrıcalıktı ve bunu ancak yıllar sonra farkedebildim. Zira, o yaşlarda benim için gayet normal görününen şeyler aslında iş hayatında büyük fark yaratan şeylermiş.

Ailesinden hiç ayrılmamış biri olarak yatılı bir okula 14 yaşında gitmek süt kuzusu modunda olan benim için bayağı tramvatikti. İlk gece büyük sınıfların yapacakları eşşek şakasının korkusu ile hiç uyuyamadığımı çok iyi hatırlıyorum. Zaten iğrenç okul günlerimin en iğrençleri de ilk dönemime rast gelir.

Hayatın büyük ve yeşil bahçe ile bol miktarda kitap ve laboratuardan ibaret olduğu bir okuldu fen lisesi. Annen babandan daha uzun süre beraber olduğun yatakhaneni paylaştığın insanlarla müthiş bir rekabet yaşardın. Sürekli bu rekabet ortamında ergenliğimi geçirdiğimden içimdeki insan sevgisi ciddi hasar görmüştür diye düşünüyorum.

Kendini zeki sanan ve yine kendi çapında başarılı bir öğrenci iken bir üst ligde Türkiye çapında zeki adamlarla aynı ortamda olmak kendimi iğrenç ve yetersiz hissettirmişti. 14 yıl boyunca açık ara lider olduğum ve bunu yaparken hiç zorlanmadığım ortamlardan bir anda ne kadar çalışırsam çalışayım geçemediğim rakiplerimin/arkadaşlarımın olduğu yeni bir ortamım oluvermişti. Üniversite sınavında ilk 10'a girmenin başarı sayıldığı ilk 100 girmenin ise sadece "aferin" ile ödüllendirildiği bir ortamda benim gibi ancak %1'e girmiş biri, hiç bir iz bırakamamış demektir. Zaten, 98 yılı Türkiye birincisi ve 4. sü ile aynı sınıfta olduğumu hatırladıkça kafamı yerlerden yerlere vuruyorum.

Bu kadar çok kaliteli öğrencinin olduğu okul ise tam bir pislik yuvasıydı. Başak burcu biri olarak hijyen takıntımın üstesinden gelmem o kadar zor oldu ki resmen işkence çektim. Pislik içinde yaşıyorduk vesselam.

Yemekler ise bir o kadar iğrençti. Mesela, bulgur pilavını 5 sene boyunca ağzıma sürmememin temel nedeni haftada 3 kere bulgur çıkmasıydı. Çaylar ise kazanda yapılırdı. İşler tam askerlik gibiydi.

Bununla birlikte hayata hazırlanırken daha olgun ve haddini bilen biri olmam da lisenin etkisi muazzamdır. Ortalama bir fen lisesi öğrencisiydim ve bu psikoloji beni normalleştirdi. Herşeye rağmen ukala olarak algılanmama rağmen bir de lise olmasa ne olurdum diye düşünmeden kendimi alamıyorum.

Şımarık

2012-01-19T22:18:00.000-08:00

Hayattan hep birşeyler istemek ve istediklerin olmadığında ona küsmek şımarıklık değilde nedir?

Özlemeyi Öğrenmek

2011-12-30T06:21:00.000-08:00

Hayatımda ilk kez birşeyi özlüyorum.

Sınırsızca ve güven içinde hissederek yaptığımız sohbetlerin yegane muhattabını özlüyorum.

Uzun süre konuşmasanda konuştuğun anda aradan geçen zamanın hükümsüz kalmasını özlüyorum.

Kendini ifade etmekte zorlanan zihnimin, hiç anlaşılmayan fikriyatımın doğalca paylaşılmasını ve benimsenmesini özlüyorum.

Tüm farklılıklardan azade olan sohbetlerimizi özlüyorum.

Paylaşılan tüm hayalleri özlüyorum.

Biri ile konuşmanın sadece konuşmaktan öte anlaşmak olmasını özlüyorum.

"Acaba bunu da anlar mı?" diye yaptığım ufak testlerin hepsini geçebilmesinin keyfini özlüyorum.

İnce zevkleri ve metafizik değerleri olan birini özlüyorum.

Sayesinde daha iyi biri olabilmeye çalışmayı özlüyorum.

Özlemenin ne demek olduğunu sayesinde öğrendiğim kişiyi özlüyorum.

Hayatı Tribünden İzlemek

2011-12-26T04:13:00.000-08:00

Herkesin dünya da geçirdiği zaman dilimi faklı uzunluklarda. Bu zamana yaşam diyoruz ve değişik zamanlarda bu dünyaya gelip gidiyoruz. Halbuki, gerçekten yaşamak nedir diye kaçımız düşünüyoruz acaba?

Ben, dünyaya gönderilme şartlarımın çok dışına çıkamadığımı ve bu şartları yeterince geliştiremediğime dair bir vehme sahibim. İçimdeki geleceğe dair duyduğum ümit her sene biraz daha azalıyor. Bana bahşedilenle yetinir hale gelmeye başladım. Gerçi, oldum olası yaşamı tribünden izleyen biri olmuşumdur. Sahaya inmek için sergilediğim birkaç cılız çabada da hüsran uğrayınca hemen vazgeçip tekrar tribündeki yerimi aldım.

Bana öngürülen gibi yaşamak aslında en kolayı. Risk almak ve istediğin neyse onun peşinden koşmak ise zor olan. Aslında benim çekindiğim peşinden koşarken çekeceğim sıkıntılar ve harcayacağım efor değil. Sonucunda uğrama ihtimalim olan hayal kırıklığı. 3 ihtimalli bir maçta, ben hep beraberliğe oynamayı tercih ediyorum. Halbuki kazanmak ya da kayıp etmek de oyunun parçası.

Etrafıma baktığımda herkesin birşeylerin peşinde koştuğunu ve çabaladığını görüyorum. Benim ise tek yaptığım öylesine yaşamak. Heyecanla elde etmek için gayret ettiğim bir amaç, nesne ya da herhangi birşey yok. Sadece, bana dokunmayan yılanın bin yaşaması için duacıyım o kadar. Hayat felsefem de bu tutumla uyuşmaya başladı. Azıcık aşım ağrısız başım triplerindeyim bu aralar.

Bir iddaya sahip olmak isterdim. Bu sayede yaşamın içine girip şartları zorlayıp fark yaratabilirdim sanıyorum ama yok işte. O heyecandan eser yok. O hep korktuğum öylesine yaşayanlardan olmama ramak kaldı.

Aslında,yaşamı hayata dönüştüren şeyin Allah ile kurulan ilişki olduğunu düşünüyorum. Biraz iyimser de olsa bu anlamda hayatım oldunuğuna da inanıyorum. Dünyaya gönderilme nedenimle barışık bir hayat pratiğini sahiplenmiş durumdayım. Zaman zaman tüm yaratılmışlarda olduğu gibi falsolarım oluyor bunu da itiraf etmem gerekir ama zaten kul olmak hata edip af dilemek değil mi? Zaten, beni hayatta tutan şey de sahip olduğum bu inanç.

Kamuya Açık Alanda Horlamak Yasaklansın

2011-12-06T02:00:00.000-08:00

Son dönemlerde geyiksel içerikli postlarım depresif postlarım önüne geçti. Dişe dokunur konulardan ya da ruhi inişi çıkışlardan canım çok sıkıldığı için kendimi geyiğe vurdum daha doğrusu başıma gelen can sıkıcı şeyleri geyiksel modda yazmaya vurdum desem daha doğru.

Eskişehir denilen bu Anadolu'nun batıya açılan pencerisi olduğunu iddia eden şehre geleli İstanbul'a sık sık gitmemden kaynaklanan uzun yolculuklara katlanmak zorundayım. Bu yolculuklarda zamanı optimum kullanmak için gece olanları tercih ediyorum. Gerçi, geceyi yolda geçirince ertesi iş günü zombi modunda geçiyor ama yine de en makul özüm bu şimdilik.

Yalnız gece yolculuklarında uyuyan insan sayısının artması ile beraber horlayan insan sayısında da geometrik bir artış oluyor. Maalesef ben de horlayan insanlarla aynı ortamda uyuyamam asla. Hele otobüste uyumak zaten ayrı bir dertken yakınımda horlayan biri beni deli ediyor. Hatta bazıları defalarca dürttüğüm halde ayılmadan hala ısrarla horlamaya devam edebiliyorlar. Rezalet...

Geçenlerde ulusal turnuva için otel de kalmıştık ve takım arkadaşımla bir odayı paylaşmak zorunda kalmıştım. İnsan 8 saat hiç durmadan horlar mı ya? Bütün gece uykusuzluktan ve kabuslardan perişan olmuştum.

Bir de toplantılarda uyuyanlar var. Bunlar horladıklarında acayip komik olurlar. Gerçi ben de genelde toplantılarda uyurum ama nadiren ayık olduklarımda da horlayanları görünce gülmekten katılıyorum.

En kötüsü ise misafirliğe gelenlerin horlamasıdır. Bu insanlar misafir olmanın avantajı ile uyandırılmadan istedikleri gibi horlayabilirler. En son bayramda bize gelen misafirle aynı odada kalmıştım ama geceyi koridorda tamamladım. Uyandırmak ayıp olduğundan annem dürtmeme izin vermedi ben de tası tarağı yatağı yorganı alıp koridorda uyudum. Traji komik bir durumdu.

Şimdi horlama yasaklansın dediğim için benim yasakçı cumhuriyet elitlerimden olduğum düşünülebilir ama hiç alakası yok. Sadece bu horlamanın da bir sınırı olsun ve özel hayatında horlasın insanlar.

Ve Lig Başlar

2011-11-27T02:27:00.000-08:00

Hayat da çok az şeyden zevk alan biriyim. Küçüklüğünden beri fen lisesi ve üniversite sınavlarına çalışmaktan adam gibi hobi geliştirme fırsatı bulamadım. Entellektüel konularla ilgili bazı alanlarda kendi çapımda gelişim kaydetmekle beraber bunlara da hobi denemez sanırım. Zaten, benim küçüklüğümde de bu tür okul dışı aktiviteler bir lüks olarak görünürdü.

Fakat, okul bittikten sonra bir zevkim oldu. Bu da briç. Hep gazetelerin pazar eklerinde satrançla beraber sorular olurdu ve ne olduğunu pek anlamazdım ama "bu briç nedir?" diye de merak ederdim. Birkaç yıl evvel bir yerde Briç Klübü yazan bir yer gördüm ve içeri giriverdim. İşletmecisi eski milli takım oyuncularından biri olan ve müstakbel hocam olacak kişi ile tanışmam bu vesile ile oldu.

O günden sonra işten vakit buldukça ders alarak bu işi öğrenmeye başladım. Sonrasında lisans çıkardım ve sık sık turnuvalarda oynamaya başladım. Bu yıl da briç ligi dün itibari ile başladı ve muhteşem bir girişle 3 maçımızı da kazanarak liderliği almış durumdayız.

Umarım işler bu şekilde gider de ulusal finallere gitmeye hak kazanırız. Gerçi en güçlü takım biz değiliz ama yine bir takımın parçası olmaktan ve tatlı bir heyecan yaşamaktan çok büyük keyif alıyorum. Kazanmak ya da kayıp etmekten çok daha önemli olan bu heyecanı yaşamak.

Hadi bakalım....

Gönüllü Kölelik

2011-11-24T00:45:00.000-08:00

Bir anti kapitalist olarak anılarımı yazacak olsam sanırım kitabın kapağına bu resmi koyardım.

Ruhumu kemiren bu saçma sapan yaşam formuna olan isyanımı paylaşan birisi işi karikatürize etmiş ve ben de çok beğendim. İnsanların korkularını eğitim sistemi vasıtasıyla inşaa eden ve herkesi tek tipleştiren ya da tek tipleştiremediklerini ötekileştiren çok başarılı bir sistemin içinde yaşıyoruz. Alternatif yaşam formlarını yok eden ya da daha kötüsü de kendine benzeten bir egemen yaşam pratiği bu.

Mesai saati diye bir kavramı icat edip, herkesin kulağına herşeyin en iyisine layık olduğunu fısıldayan sistem, bunu yaparken moda ikonlarını, süper starları, sporcuları, -izm leri ve şu an aklıma gelmeyen hertürlü enstrümanı kullanıyor. Halbuki, neden herkes herşeyin en iyisine layık olsun ki? Allah herkese layığını verir zaten. En iyisini elde etmek için kural tanımaz bir hırs göstermek nedendir?

Ayrıca, neden şeylere yani materyallere bu kadar takılıp kalır olduk? Arkadaşlarınla 2 çift muhabbet etmenin keyfini dolce&gabbana'dan alınabilecek bir çanta için ekstradan 200 saat daha çalışmak alması nedendir? Ray-ban gözlük takan adama gösterilen itibar neden 5 dil bilen fikir üreten, insan yetiştiren birine gösterilmez.

Tükettiğin kadar varsın ve sahip olduğun materyal kadar değerlisin. Peki, ölüm hayatımızda nerede? Ya bir avuç gururumuz da mı kalmadı? Hani vicdan? Ne pahasına olursa olsun sahip olma dürtümüz, insani keyfiyetlerin önüne geçeli ne kadar oldu acaba?

Kendini müslaman olarak tanımlayanlar dahi ekonmik güce ve iktidara giden yol olarak inancı kullanıyorlar. Halbuki, insanı insanlıktan çıkaran sisteme dokunan yok. Sistem yine kendine dönüştürüyor ve az kişi bunun farkında. Bunlara da meczup deniyor.

Hiç kimsenin aklına sosyal güvenlik sisteminin dışına çıkmak, kasko yaptırmamak, sigortadan uzak durmak gelmiyor. Ama bizatihi bu finansal araçlar sistemi ayakta tutup bizim hayatımızı esir alıyor. Evimizi, arabamızı, hayatımızı sigortalatmak için harcadığımız para için çalışmamız gerekiyor. Normalde ihtiyaç duyduğumuz yaşam için çalışmamızın üstüne ekstra mesailer harcamadan nasıl kendimizi güvende hissedebiliriz ki? Mazallah ya arabamızın başına birşey gelirse?

Tabii az sayıda asinin başında bir de mahalle baskısı var. Oku, iş bul, evlen, çocuk sahibi ol. Bunların herbirini yaparkende en çok para kazanacağın ve mahallenin hoşuna gidecek şekide davran. Ruhi kemalatına zaman ayırmayan çiğ insanlar olarak büyüyoruz ve gözümüz daha çok tüketme hırsı ile kurduğumuz ailelere de sahip olduğumuz çocuklara da huzur ve mutluluk getiremiyoruz.

İşin kötü tarafı bunları hep gönüllü yapıyoruz.

Hala Ütü...

2011-11-20T23:02:00.000-08:00

Bir reklam dönüyor bugünlerde. Kadınlara en sevmedikleri ev işini soruyorlar. Cevap da : Ütü.

Öncelikle, ütü sadece kadınların yaptığı bir iş değil. Keşke öyle olsaydı en çok ben mutlu olurdum. Bu sabah, kalkıp gömlek ütülemek zorunda kalınca reklam aklıma geldi ve hayatımdan ütü yaparken ziyan olan 7-8 dakikayı bu yazının iskeletini oluşturarak değerlendirmeye başladım.

Ben bu ütü olayını hayatım boyunca anlamamış biriyim. Hayata pragmatik bakmayı seviyorum. Bunun sonuncunda da fonksiyonelliği olmayan ürünler ve işler anlamsız geliyor. Gerçi ciddi miktarda estetik kaygım var ama bu kaygıyı zekice bir sadelik(smart chic diyorlar ama doğru mu tercüme ettim bilemedim) olarak görmek ve abartıdan gereksizlikten kaçınmaya gayret ediyorum.

Peki ütü ne işe yarıyor? Cevap: Hiçbir işe. Ama bazılarına göre ütülü giysi güzel görünüyor ve dolayısıyla estetik bir şey. Bana göre estetik getirisi çektiğin ameleliği karşılayacak kadar değil. Elbiseyi giydiğinde ütüsüz olunca seni örtmüyor mu? Ne yani...Bu ütü algısı da bize modernitenin attığı kazıklardan bence ama çok derinlere inmek istemiyorum.

Ütünün yararlı olduğu yegane kişiler bu ütüyü üreten firmalarda çalışanlar ile ütü-paket işçileri olsa gerek. Ne de olsa adamlara ekmek parası oluyor.

Tekrar reklama dönecek olursam, reklamın sonunda kadınlardan biri aynı soruya "hala ütü..." diyerek cevap veriyor. Başlı başına bir fiyasko.

NOT: Resimdeki ütü bizzat sahibi olduğum alettir. Kendisine emeklerinden dolayı bu vesile ile teşşekkür ederim.

Metroseksüel mi oldum ne?

2011-11-15T04:24:00.000-08:00

Sözlerime başlamadan önce ağda çilesini çekmiş tüm kadınların önünde saygı ile eğilmek istiyorum. Gerçekten takdirimi kazandılar.

Gelelim bu girişin konumuzla alakasına...Hayat boyu tıraş olmaktan ve berberde yapılan geyiklerden nefret etmişimdir. Ama mecburen saçlarım papaz gibi olduğu dönemlerde berberleri ziyaret ediyorum. Bu ziyaretlerimden bir tanesini de geçtiğimiz gün gerçekleştirmiş bulunmaktayım.

Giriş, gelişme, sonuç itibari ile mutat bir ziyaretti aslında ama tam paramı ödemiş berberden çıkarken birinin yüzüne yeşil bir madde sürdüklerini gördüm. Gayri ihtiyari ne olduğunu sordum ve bunun ağda olduğunu söylediler. Malum yanaklarda jiletle alınmayan tüyleri temizlenmesi amacı ile yüze ağda yapıyorlarmış.

Adam zorla "gel abi sanada ağda süreyim" diyerek koltuğa oturttu ve bir kaç saniye içerisinde yanaklarım ağda ile kapladı. Ben ne olduğu konusunda herhangi bir fikrim olmayan bu nesnenin ne işe yarayacağını merak ederken bir anda tepeme gelip kelimenin tam anlamıyla caaaaart diye çekti ağdayı ve yanaklarım perişan halde tüylerle vedalaştı. Allah'ım bu nasıl bir acıdır.....Yeminle aklıma geldikçe hala gözlerimden yaş geliyor.

Bir anlık gafletim sonucunda metroseksüelliğe de adım atmış oldum ama bundan hiç memnun değilim. Ne de olsa delikanlı adam ağda yaptırmaz ...!

Karizmanızı Yerim

2011-11-10T04:57:00.000-08:00

Hayatımda altından kalkmakta zorlandığım ve zaman zaman da ezildiğim zorluklarım var. Ama bu yazı zorlukların ne olduğu ve sıkıntılarımla ilgili değil. Zaten her insanın kendince bir imtihanı olduğundan dolayı bu konular oldukça da sıkıcı bence.

Benim anlatacağım konu sık sık itham edildiğim "ciddiyetsiz"liğimle ilgili. Bu aralar hayatı tiye almamla ilgili eleştirilere maruz kalıyorum. Sanki hiç derdim yok ya da kafaya birşey takmıyormuşum gibi geliyor insanlara. Bunun nedenine biraz kafa yorduğumda görüyorum ki insanlar ifşaatla çok meşguller. Sorunlarını ulu orta ifşa ederlerken ya da yüzleri 1 karış asık dolaşırken benim de onlar gibi olmam yönünde mahalle baskısına maruz kalıyorum. Onlar gibi olmayıncada yaftalanıyorum. Sanki, daha 30 yaşına gelmeden saçlarımın ağırmasını borçlu olduğum tecrübeleri değirmende elde etmişim gibi, bu tür triplere maruz kalıyorum.

Aslında çok basit 3 aşamalı hayat felsefem var: Dertlerimle kimseyi meşgul etmemek, (eğer elimden geliyorsa) derdi olanları bir nebze de olsa rahatlatmak ve gereksiz şeyleri kafaya takanları da dürtmek. İçimin kan ağladığı durumlarda dahi bunu ortam paylaştığım insanlara yansıtmamaya çalışıyorum. Maddi ya da manevi bir sorunu olanlara ise imkanlarım ve kapasitem dahilinde yardım ederim. Asıl uğraştığım cinsler ise hayatta bir tek kendileri sorunluymuş gibi bunu abartan ya da gerçekten sorunları olmadıkları halde sorunluymuş modunda olanlardır ve bunları itina ile dürterim, laf sokarım ya da mor ederim vs...

Diğer yandan ciddiyetsiz olarak algılanan tavırlarım ise sorunları mizahi yollarla değerlendirmemden kaynaklanıyor. Ah vah etmeden işi mizaha vurmak bence çok daha zor ve sadece zeki insanların yapabildiği birşey. İşi mizaha vurunca sanki ciddi biri olmadığın ya da sorumsuz biri olduğuma dair toplumda nereden geldiğini bilemediğin bir fikir mevcut. Sanırım bu da insanların karizmatik olmak için kasmaları ile alakalı. İnceleyebildiğim ve tanıyabildiğim kadarı ile insanların işleri ve fikirleri ile değil de duruşları ile etkili olabildikleri toplumlar genelde doğu toplumları oluyor. Bizde doğulu olduğumuzdan normal olmalı bu tavır bize.

Etrafta o kadar çok ağır abi var ki şiddetle onlardan biri olmayı reddediyorum. Maalesef, prim yapan şey bu şekilde ağır takılmak. Ağır ol da molla desinler durumları yani...Halbuki bu tiplerin ciğerlerini biliyorum. Aslında hayata söyleyecek sözleri olmayan kişilerin kendi yetersizliklerini sessizlikle gizleme gayretlerinden başka birşey değil.

Beni yakından tanımaya başlayan herkesi şaşırtan bir durumum var. İnsanlar bu kadar gayri ciddi gördükleri birinden derinlemesine analiz duymaya çok şaşırıyorlar. Dediğim ve mantıklarına yatmayan hiçbirşey hemen hemen olmaması ise onları daha da şaşırtıyor. Fakat acı gerçek şu ki; ancak yakından tanışabildiğim kişilerde bu denli bir saygıyı uyandırabiliyorum. Benim zerrem kadar entellektüel kalitesi olmayan, hayat tecrübesi sınırlı şahısların sırf ağır abi olmalarından dolayı en azından ilk etapta saygı görmeleri beni deli ediyor.

Ağır abilerin o pek ağır karizmalarını bitirmekten aldığım zevk, bu kişilerin bana gıcık ve hatta düşman olmalarına neden oluyor tabiiki. Ama bir yerde uzun süre ortam paylaşıp, bir iş yapıp da bana karizma taslayacak çok az insan oldu ve ben de bu az insanlara yaşları benden küçük bile olsalar üstat gözü ile bakabilmişimdir. Çoğuna hocam gibi de muamele ederim. Yeterki, çaplarını gereksiz karizma tripleri ile olduğundan geniş göstermeye çalışmasınlar.

Yerim ben o tiplerin karizmalarını...

Sanırım PS3 Alıcam

2011-11-08T08:42:00.001-08:00

Bayram dolayısıyla bazı eski arkadaşları görme fırsatı elde etmek benim için çok zevkli konulardan biridir. Tabii bu arkadaşlarımın çoğu da benimle birlikte ortak bir zaafa sahipler. PC oyunları..........

Hayatımda strateji oyunlarına ayırdığım zamanı çince öğrenmeye harcasaydım, çinlilere çince öğretiyor olabilirdim. Bu konu da o kadar zayıfım ki, yıllardır oyun almıyorum zira aldım mı başından kalkmadan beynim ambele olana kadar başında kalıyorum. Futbol menejarlik, ekonomi, medeniyet, askeri her türlü strateji oyununda master class seviyedeydim. İş güç araya girince artık sadece briç konusunu hobileştirdim.

Bununla beraber eski arkadaşımla bayram için buluştuğumuzda içimdeki şeytanı dürten bir olay cereyan etti. PS3, pro evoluation soccer turnuvası için organizasyon varmış ve gece bir arkadaşın evine davetliydik. Evli olan evsahibimiz eşini annesine yollayarak evi kadından arındırdıktan sonra tamamen erkek egemen bir ortamda 12 saat sürecek maratona başladık. Sonuç: joy pad tuttmaktan dolayı nasırlaşan bir sol parmak ile ağrıyan 2 elim.

Aslında ben strateji haricindeki oyunları pek beceremiyorum. Araba yarışlarını, spor oyunlarını ya da first person shooter oyunlarının mutlak sonunculuk adayıyım ama bu beni oynamaktan alı koyamıyor. Ne de olsa önemli olan yarışmak.

3 yıl aradan sonra PES oynayınca ilk turnuva da 6 maçta 1 puan alabildim ama 2. turnuva da başarılı bir oyunla son maça kadar şampiyonluk iddiam sürdü. Yalnız bütün gece oyun oynadıktan sonra eve pert halde geldim ve sanırım bu şeyler için artık yaşlıyım.

Çok eğlenceli bir geceydi ve benim için rutine ciddi bir renk kattı. Yılar var ki arkadaşlarımla sabahlamamıştım ve biraz da nostaljik oldu. Acaba diyorum bende mi PS3 alsam???

Soğuk, çooook Soğuk

2011-10-31T00:21:00.001-07:00

Ben hayatını İstanbul'un fazla sıcaklık farkı olmayan günleri ile nemli havasında geçirmiş biri olarak, Eskişehir'de büyük bir tramva yaşıyorum. Bu sabah itibari ile -1 dereceydi sıcaklık.

Arabamın camı günlerdir buz tutuyor ve artık alışmaya başladım. Daha önce hiç camı buz tutan arabam olmamıştı. Hayatıma renk geldi resmen.

Sabahları - (eksi) olan sıcaklık öğlenleri 15 dereceleri buluyor. İçimden sadece yuuuuuhh diyorum. Tam buzlarım çözüldü derken akşamları tekrar ve hızlı şekilde hava soğumaya başlıyor. Evimin oturma odası kuzey cepheye baktığından da bir türlü ısınmıyor. Bugün gidip bir ufo alıcam.

Ama daha fazla buralarda takılacağımı düşünmüyorum açıkçası. Kısa süre içerisinde alternatif arayışına girebilirim. Her ne kadar burayı seviyorsam da bu şartları beni fena halde bozuyor.

Ölçü

2011-10-22T02:29:00.000-07:00

Hayata ölçüleri olan biri gibi bakabilmek çok ayırt edici özellikdir. Çok az insanda olan bu özelliği büyük ölçüde ailenizden devralırsınız. Eğer bu bir miras olarak ailenizden size kalmazsa ve eğer şanslıysanız sonradan tanışacağınız insanlar sayesinde hayat bakışınıza bir ölçü getirebilirsiniz. Ölçülü insanların ayırt edici olması ile paralel olarak çok az kişi hayata bir ölçü ile bakabilir ve daha da az insan yaşama yeni ölçüler sunabilir. Bir iddiası olan ya da hali hazırda bir iddiayı sahiplenmiş insanlarda daha çok rastlanan ölçülülük hali sayesinde insanlar ölümsüzlüğe kanat çırpar ve unutulmanın pençesinden kurtulur. Milyon $ ve üstü servete sahip onbinler varken bunlardan birçoğu tanınmaz ya da öldükten sonra hemen unutuluverirler. Halbuki, bu tür bir servete sahip insanlar için ne hüzünlü bir sondur. Bence bu nedenle olağan dışı servete sahip insanlar vakıf, dernek, imaret kurarlar ki bu tür çabalar genellikle beyhude neticelenir ve ölçüsü duruşu ve davranışları ile hayata şekil verenlerle boy ölçüşemezler.

Bana gelecek olursak, ben çok değerli ama aynı ölçüde de sırdan ailesi olan biriyim. Ailem ancak hayatta kalmak için gerekli şeyleri yapabilecek kadar yaşayan kişilerden oluşuyor ve onlardan bana ölçüleri belli bir hayat pratiği sunmalarını beklemek çok talepkar olacaktı.

Şans eseri olarak da doğru insanlarla tanıştığımı sanmıyorum ki bir ölçüsü ve değer yargıları olan insan olarak kendimi geliştirebileyim. Gerçi Allah hiç bir zaman karşıma kötü insanları çıkartmadı ve buna ne kadar şükretsem azdır ama olgunlaşmama yardım edecek, bana hayatın sorunlarına dair çözümlerde kullanabileceğim ölçüleri öğretebilecek, kutsal kitapla aramdaki mesafeyi kısaltacak ve dik duruşlu olmama katkı sağlayabilecek biri ile de karşılaşmadım maalesef.

Herkes gibi yaşayamıyorum, inandığım gibi de yaşayacak ölçülerden mahrumum yani tam bir araf durumu benimkisi. Rol model eksikliğini o kadar derinden hissediyorum ki, telefon rehberimde arayıp fikir alabilecek derecede saygı duyduğum tek bir kişi bile yok. Bu da beni serseri bir depresyona hapsediyor. Bol boool düşündüğüm için bir çok soruna cevap bulabiliyorum. Çok şükür ki imanın ışığı ile aydınlandım ve bununla ilgili referans bulma konusunda sorun yok. Yine de derin bir melankoli ruhumu kemiriyor. Ölçüsüzlükten kaynaklandığını bildiğim bir durum bu aslında. Ayağım kayıp yalpaladığımda "hooop" diyecek birine ihtiyacımda bundan dolayı.

Ruhumdaki ölçüsüzlük, sınır tanımaz bir anarşistliği ya da dengesiz bir umursamazlığı bir birinin içine geçmiş sarmallar halinde tekrar eder durumda. Bir nebze ölçü için en büyük engel ise çok önceleri üstesinden gelmem gereken ama erken tedavi edilmeyen EGO sorunum.

Kültürel Tramva

2011-10-17T11:31:00.000-07:00

Bir tür kültürel tramva yaşıyorum. İnandığım değerler, fıtratım, nefsim ve sosyal hayatımın pratikleri arasında dayanılması imkansız bir mücadele var. Her gece yatarken kendime verdiğim sözleri kahvaltı yaparken unutuyorum, öğlenin nasıl olduğunu anlamıyorum, akşamlar ise her zamankinden daha hızlı oluyor. Bu durumda olanın sadece ben olmadığımı görmek ise içimdeki acıyı arttırmaktan başka bir işe yaramıyor.

Bütün insanlar köyden indim şehire modu ile çiğliklerini maddi refahla maskelemeye çalışıyorlar. Çiğlik o kadar yüksek boyutta ki maddi refah ne kadar artarsa artsın bunu örtmeye yetmiyor. Tüketim çılgınlığı ile birlikte derinden bir sarsıntı geçiren kültür ise can çekişiyor.

Can çekişen kültür için benim gibi bir avuç aciz azınlık sessiz gözyaşları dökerken birkaç babayiğit don kişot vari mücadelede bulunuyor ama oluşan selin büyüklüğü ve hızına karşı koyabilmek mümkün değil. "Kroyum ama para bende" modunda insanlar ortalıkta fink atıyorlar. Gelirleri az olsa bile olduklarından daha iyi görünme gayretindeler bu da durumu traji komik hale getiriyor.

Sürekli olarak tükettiğin kadar değerli olduğunu hatırlatan televizyonun ise bu yozlaşmada katalizör görevi gördüğüne de değinmem gerek. Biz, refah seviyemiz artışını destekleyecek kültürü ve bu kültürün ürünleri üretmedikçe televizyon ile birlikte başka kültürlerin öğelerini ithal eder durumdayız. Bu da bizi sadece kro yapıyor o kadar.

Midemi bulandıran bu döngüye küfürler etmeme rağmen ben de çok dışında değilim aslında. Romantik bir isyan duyuyorum ama o kadar. Pratikte bu yozlaşma tam da göbeğindeyim. Benim için sorun ise bunun farkında olduğum halde dışına çıkabilecek cesaret ve irade de olamamam.

Gamsız mı Yetenek li mi?

2011-10-05T10:57:00.000-07:00

Ya hiç birşey yapmak istemeyecek kadar gamsız, ya da her istediğimi yapabilecek kadar yetenekli olabilseydim daha ne isterdim.

Ve Kış Gelir...

2011-10-03T07:01:00.000-07:00

Hiç de özlenmese de geleceği olan kış, beklendiği üzere yine geldi. Bir kışın geldiğini anlamak için göstergeleri izah edecek olan bu yazı tamemen öznel bir yaklaşımla ele alınmıştır. Rasyonel bağlantılar ve analitik yaklaşımlara aşağıdaki satırlarda pek rastlayamayacak olmanız tamamen yazarın suçudur.

Eğer,

* Sabahları kalktığında dışarıya montsuz çıkamıyorsan,
* Evde artık şortla dolaşmak mümkün değilse,
* Duşunu çoook sıcak suyla alıyorsan,
* Canın sıcak içecekleri daha bir şehvetle çekiyorsa,
* Her daim yağmur veya yağmur riski mevcutsa,
* Geceleri üzerine battaniye almadan uyuyamıyorsan,
* Daha çok tuvalate gidip hiç terlemiyorsan,
* Dışarıdan kapalı ortamlara girdiğinde gözlüklerin buharlanmaya başladıysa,
* Doğalgaz faturaların 3 haneye doğru ilerliyorsa,
ve en önemlisi de hava her zaman kasvetli ve sen de uyumaktan başka birşey düşünemiyorsan,

EVET kış gelmiş demektir.

Yolculuk

2011-09-26T03:15:00.000-07:00

Benim yolculuklarla hep inişli çıkışlı bir ilişkim olmuştur. Çoğu zaman yaptığım yolculuklar beni istemediğim ama isteseydim bile hayal edemeyeceğim kadar güzel yerlere götürüp güzel insanlarla tanıştırmıştır. Ama az sayıda yolculuk da ızdırap ve fiziksel yıpranma ile beni canımdan bezdirmiştir.

Yaptığım tüm yolculuklarda ise beni en çok eğlendiren hiçbir zaman gittiğim yerler olmamış daha çoğunlukla bizzatihi yolculuğun kendisi olmuştur. Yolculuk etmek, bir yere varmaktan,bir yerde bulunmaktan ya da bir yerden ayrılmaktan her zaman daha ilginçtir bence.

Yolculuk planları yapılır, beklentiler inşaa edilir, biletler araştırılır ve yolculuk günü gelir. Bütün tatillerin, gidişleri ve gelişlerin en kral günü yolculuk
günleridir. Tabii zaman zamanda en hüzünlü günleri. Duruma göre...

Yolculuklardan en güzeli hiç gitmediğin bir yere gitmektir. Mümkünse yeni ülkeler görmektir. Bir yolculuk ne kadar ani gelişir, ne kadar plansız olursa o derece muhteşemdir. Seni ineceğin yerde karşılayacak kişi olmadan tırnaklarınla kazıya kazıya, ayaklarına karasular inene kadar bir yeri keşfetmek benim için inanılmaz bir heyecan, korku ve ilginç bir şekilde de zevktir.

Yolculukların en süpriz ve tadmaya değer yanı yolculuk arkadaşlarıdır. Bazen, havaalanında, bazen tren garında bazen de otobüste yan koltukta oturan kişi ile yapılan sohbetler paha biçilmez bilgileri, hayat kurtaracak ip uçlarını ve bir sürü gereksiz ama eğlenceli anektodu içerir.

Etrafta herkes gitmek ister, gezmek ister ama bunu yapan çok az kişiden biri olmuşumdur. Yolculuklarla ilgili muhafazakar insanlardan hiç haz etmem. Gittikleri yerleri ballandırarak anlatan ama yaptığı yolculuğun kendisine birşey katmadığını gördüğüm insanlarla muhattap olmak sadece onlara acımamdan dolayıdır. Kesinlik ciddiye de almam. Yolculuk yapılacaksa ruhuna, karakterine ve hayata bakışına bir değer katmalıdır. Gittiğin mekanları ve yolculuğun kendisini tüketmeden tam tersine hissederek yaşanmalıdır. Güzel bir yemeği hapur hupur mideye indirerek değil de yavaş yavaş her lokmanın tadına vararak yemek nasıl gerekliyse bir yolculuk da böyle olmalıdır. Her anını hafızana kazımalı ve anından keyif almalısındır.

Bazen, yolculuklarda yolunu kayıp edersin. Bazen yanlış otobüse binersin. Bazen taksici seni kazıklar. Bazen bir dönüşü kaçırdığından km lerce yolda araba sürersin ama aksiliklerde yolculuk parçasıdır. Nasıl ki insanların kötü özellikleri de iyi özellikleri ile beraberdir ve biz etrafımızdaki insanları kötü özelliklerine rağmen severiz, aynı onun gibi yolculukları da bu yönleri ile kabullenmeliyiz.

Bazı yolculukları diğerlerinden ayıransa kimle o yolculuğu yaptığındır. Harika olma potansiyeli olan bir yolculuk yanında hiç çekilmeyen biri ile işkenceye dönüşebileceği gibi, felaket bir yolculuk çok iyi bir yoldaş ile muhteşem anılara sahip olabileceğin bir tecrübeye dönüşebilir.

Ve en önemlisi, sağlığın yerindeyken paranın yettiği ölçüde ve hatta şartlarını da zorlayarak bol bol yol almalısın. Ertelemeden ya da etrafın tarafından gereksiz görüldüğünde bile yol almaya devam etmek seni orta vadede kalabalıklardan farklı kılacak yegane şeydir. Zira, edineceğin anılar herhangi bir maddi ölçü birimi ile fiyatlandıralamaz yani paha biçilemezlerdir. 60-70 yıl yaşadığında bir sürü hastalığın nedeni ile sahip olduğun paranın sana bir faydası yokken gece gözlerini kapatmadan önce anılarınla geçireceğin birkaç dakika bence bu hayattaki en değerli varlığın olacaktır.

Haydi Okula

2011-09-20T08:35:00.001-07:00

Bizi sisteme adapte edip korkularımızı tamamen inşaa edene ve başarısız olma korkusu ile yaşamaya başlayana kadar eğitim şart.Haydi okula!

Not: Sistem bende istediğini aldı. Darısı mini 1'ler,taptatlı 2'ler ve onların şahsında hepimizin başına inşallah.

Pasta Kokusu

2011-09-17T10:38:00.000-07:00

Tam hatırlamıyorum daha önce yemeklerle ilgili alışkanlıklarımdan bahsettim mi ama şimdi benim için çok özel bir kokudan bahsedicem. Pasta kokusu!

Bu gün briç turnuvasından sonra eve dönerken küçük bir dükkanın önünden geçiyordum. Muhteşem bir koku buram buram dışarıya sızarken ben de dayanamayıp içeri girdim. Burası bir pastaneydi. Ama ilginç bir yerdi açıkçası. 80'lerden kalma pastanelere benziyordu. Tabii ben İstanbul'da doğup büyüdüğümden bu tür yerlere Anadolu'da rastlayınca zaman tüneline girmiş gibi hissediyorum kendimi. İnanılmaz yerler var bu şehirlerde ama konumuz bu değil :)

Ben oldum olası pasta börek vb hamur işlerini çok severim. Bu yiyeceklerle ilgili olarak sadece tatları değil pişerken çıkarttıkları mis kokulara da bayılırım. Pasta börek yapıldığı günlerde bizim evde çifte ziyafet vardır: Hem tat hem de koku açısından. Bugün de bahsettiğim salaş pastanenin önünden geçerken sanki annemin evde pişirdiği böreklerin kokusunu hissettim. Sırf bu koku yüzünden gidip elmalı pasta ile havuçlu kek aldım. Aslında hiç de aç değilim ama kokusu o kadar güzeldi ki dayanamadım.

Pasta deyince ben kuru pastları seviyorum. Çayın yanında süper gidiyorlar. En favorimse tartışmasız elmalı pasta. Ama havuçlu keki neden aldım hiçbir fikrim yok :)Artık onu da kahvaltıya inşallah...

Samimiyete Meftun Olmak

2011-09-13T00:20:00.000-07:00

Fiziki bünyemizin ihtiyaçlarını yemek içmek suretiyle karşılıyoruz fakat ruhumuzun ihtiyaçlarını aynı oranda karşıladığımızı söylemek pek mümkün değil. Çoğul cümleler kuruyorum zira benim de içinde bulunduğum modernlik sonrası dönemde yaşayan, yeni şehirleşen ve tüketim kalıpları itibari ile kapitalist olan insanların ortak sorununun ruhlarını aç bırakmak olduğunu düşünüyorum.

Yine fiziki bünye üzerinden bir benzetme yapacak olursam, yetersiz beslenme sonucunda insanların bünyelerinde çeşitli sorunlar çıkar. Demir eksikliği, vitamin eksiliği, protein eksikliği vb. Ruhi ihtiyaçların da eksiklikleri böyle bir sistematiğe alınacak olursa sevgi eksikliği, güven eksikliği, inanç eksikliği vb. olarak nitelenebilir.

Ben kendime buna benzer yarı materyalist bir analiz yaptığımda görüyorum ki ruhumun en çok samimiyete ihtiyacı var. Birilerine kayıtsız şartsız samimiyet hissetmek istiyorum. Herşeyi anlatabilmek, hakkında ne düşünüyorsam rahatça ve kırma korkusu olmadan söyleyebilmek, canım her istediğinde saate bakmadan arayabilmek, ortak zevklerimize göre birşeyler yapabilmek vs...

Halbuki, çok zor birşey istiyorum. Herkes ve tabii ben de çok meşgulüz.Birilerini tanımaya ayıracak hele de samimiyeti ilerletecek kadar vaktimiz kesinlikle yok. Samimiyetin olmadığı ortamda da en azından benim için güven mefhumu oluşmuyor. Medeniyetin gereği olarak minimum ölçüde insanlarla muhattap olup ortak alan olarak sadece kamusal alanları kullanarak bahsettiğim anlamda samimiyetin gelişmesi de mümkün değil zaten.

Peki, ruhumda inanılmaz derece de ihtiyaç duyduğum bu gıdayı nasıl alacağım? Aynı dünya görüşünü paylaştığım kişilerle dahi maddiyat işin içine girdiğinde, ya da karşı cinsle olan ilişkilerin çarpıklığından ya da makam mevki yüzünden bir şekilde yollarımız ayrı düşerken bu mümkün olabilecek mi?

İstediğim vıcık bir samimiyet değil. Kanka, canım, şekerim ... ile başlayan seslenme nidaları kuracak şekilde kalitesiz bir ilişki de istemiyorum. İstediğim kayıtsız şartsız bir gönül birlikteliği. Şeklen değil, gönülden samimiyet. Maskelerden arınmış, cinsiyetlerden arınmış, statülerden artınmış, maddiyattan arınmış bir samimiyet.

Yoksa, samimiyetle aramda bir aşk mı oluştu benim? Hani, kavuşamayanların aşkları artarmış ya ben de artık meftun mertebesinde miyim acaba?

Büyük Nimet: Unutabilmek !

2011-09-12T12:40:00.000-07:00

Hangi süper gücüm olsun isterdim?? Birkaç ay evveline kadar bu soruya süperzeka olmak ya da görünmez olmak diye cevap verirdim.

Şu an, sadece ve sadece unutmak istediklerini unutabilen biri olmayı istiyorum. Neler unutmak istediklerimi buraya yazmak ise kendi için de tutarsız bir davranış olacaktır muhakkak. Unutmak istediğin şeyleri listeleyerek yazıya geçmek tam bir ironi olurdu değil mi?

Rocky Gibi Olmak

2011-09-07T23:36:00.001-07:00

Bir film serisi vardı: ROCKY. Bir boksörün hayatını anlatan sylvester stallone'un oynadığı ve çocukluğumun en popüler yapımlarındandı. O zamanlar sadece dövüş sahneleri ile yumruk atınca etrafa yayılan kan ve ter görüntüleri için izlerdim. Fakat, geçenlerde tekrar izleyince daha önce pek ehemmiyet vermediğim bir yönünü gördüm Rocky efendinin.

Şimdiye kadar yazdığım bir çok konuda hoşlanmadığım insanları betimleyip onları eleştirmişim. Bu sefer değişiklik olsun ve özendiğim insan tipini betimleyeyim istedim. Rocky bana bu konuda ilham verdi. Şöyle ki; adam her film en az bir kere eşek sudan gelinceye kadar dayak yiyor. Ağzı burnu dağılıyor ama kalkıyor pes etmeden tekrar dövüşüyor. Sonunda da her zaman kazanıyor.

Burada işin kazanma kısmından ziyade adamın her dayaktan sonra tekrar ayağa kalmasını çok ilginç ve takdire şayan buluyorum. Bende neredeyse hiç olmayan bir özellik. Birşey istediğim gibi olmadığında darma duman oluyorum ve bir daha canım o şeyi yapmak istemiyor. Halbuki hayat hiç kimse için herşeyi 4-4'lük sunmuyor. Başarılı bir insanla ile diğerleri arasındaki farkı aslında yediği her dayaktan sonra ne kadar çabuk ve az hasarla yerden kaltığı beliryor. Çoğumuzun sandığı gibi, para, zeka ya da güzellik bu bahsettiğim irade olmadan herhangi bir değer ifade etmiyor.

Asıl insanı güçlü kılan yumruk karşısında sendelese ve hatta yıkılsa bile küllerinden doğması. Etrafımda bu tür insanları görünce ciddi bir saygı ve hatta kimi zaman da hayranlık duyuyorum. Ben ise bir kez yumruğu yedim ve yıllarımı kayıp ettim. Bu devletin eğitim sisteminin demir yumruğu beni knock-out etti. Halbuki, ilerleyen yıllarda gördüğüm üzere orada kalkıp ringe dönebilseydim maçı kayıp etmeyebilirdim. Daha da kötüsü 2. kez yumruk yememek için hayata dair iddialarımdan da birer birer vazgeçtim. Acayip korkakça bir davranış aslında. Gülün dikeni eline batacak diye gülü koklamamak gibi birşey. (Bu metofor bana ait değil)

Yılmadan istediklerinin peşinden gidebilen insanlar bence bu hayattaki en güçlü insanlar. Hayata sivil iteatsizlik gösteren tipler bunlar. Asi değiller. Emo da değiller. Sadece istedikleri şeyleri gerçekten istiyorlar ve yüreklerini ortaya koyabiliyorlar. Herkesin etrafında az sayıda da olsa bulunduklarını düşünüyorum. Bazılarımızın iş hayatında, bazılarımızın okul, bazılarımızın ise aile etrafında bu kişiler mevcut olmalı ve eğer mevcutsa mutlaka bunları yakından izlemek gerekir. Bana en çok ibret veren ve kendilerinden birşeyler öğrendiğim kişilerdir. Yaşları ne olursa olsun hepsinin önünde saygı ile eğiliyorum.

Tabii burada ki hassas ayrım, iradesi güçlü, yılmaz insanlarla etrafını yakıp yıkan kırıcı ve hırslı tiplerin arasında ki ayrımı yapabilmek. İradesi güçlü insanlar ne kadar takdir edilesi ise hırslı tipler de bir o kadar itici ve zararlılar. Hiç hazzetmediğim tiplerdir kendileri. Ama konumuz iyi örnekler olduğundan onları uzun uzun betimlemeyeceğim.

Sadete dönecek olursam, ben de büyüyünce bu tür güçlü bir tip olmak istiyorum. Hayatın karşımıza çıkardıklarından bize imtihan olan birşey olduğunda ve terslik çıktığında "küstüm oynamıyorum" demek yerine, "bu maçı kayıp ettik ama önümüzdeki maçlara bakıcaz" diyebilmek beni çok rahatlatırdı eminim.

Evim, Evim, Güzel Evim

2011-09-05T01:42:00.000-07:00

Tatil bitti ve ben tekrar sahalardayım. Şu an itibari ile henüz tatil modundan çıkarak işe adaptasyonunu sağlamış değilim ve hala 50 (yazı ile: Elli) e-posta okunmayı bekliyor. Hadi okuduk diyelim bir sürü de yapacak şey çıkacak okuduktan sonra. En iyisi okumamak bir süre daha. Deve kuşu gibi kafamı kuma gömeyim bari.

İçimde ki çalışma şevki neredeyse tamamen sırra kadem basmış durumda. Tatil dönüşü daha bir iştiyak olur diye ümit etmiştim ama nerdeeeee. Sanırım ben o çalışmak için doğanlardan değilim. Tembellik mi bunun adı? Tam olarak değil galiba. Bu başka birşey resmen. Tembelliğin çok ileri bir formu olsa gerek.

Herneyse, hayat tekrar ramazan öncesi rutinine gönüyor galiba ve ben beni heyecanladıracak birşeylerin beklentisi ile tekrar birbirine benzer günleri yaşamaya devam edeceğim.

Tatilde ciddi bir karar alarak daha az depresif olmaya çalışacağıma dair kendime söz vermiştim ama akşam eve gelip yalnız kalınca elimde olmadan depresyonum tetiklendi. Yine de mücadelemi vericem. Canım istemiyor diye mecbur olduğum şeyleri ertelemeyerek ve bir hobi bularak ilk evreyi atlatmayı hayal ediyorum.

Vira Bismillah...

Hayal mi Görüyorum ? !

2011-08-30T11:10:00.000-07:00

Çocukluğumdan beri can sıkıcı konulara ilgi duyan biri olmuşumdur. (Tabii can sıkıcı tanımını tv haricinde herhangi bir zevki olmayan yurdumun ortalama insan zevklerine göre yapıyorum ki o yurdum insanı tv de de paparazzi, var mısın yok musun, erman toroğlu vb. kalitede programlar izlediğini unutmamak gerekiyor).

Tarih, politika, ekonomi ve sonrasında da sosyoloji benim zevk aldığım alanlardı... Durum böyle olunca ülkenin, bölgenin ya da dünyanın gündeminin takipçisi olurdum. Takipçiliği ise gündelik değil, geçmişten geleceğe bir süreç çerçevesinde yapmaya çalışmış ve bunu sevmişimdir.

Ama o kadar kısır ve çapsız tartışmaları izlemek zorunda kalıyordum ki bir ideolojimin olmasını engelleyen bir lise dönemi yaşamak zorunda kaldım. Darbe nesli olmak böyle birşeydi. Büyük şeyler söylen yazarlar, şairler, politacılar, bürokratlar ya da sanatçılar ben büyürken ortalarda yoktu. Tabii ben bunların eksikliğini lisedeyken değil de üniversite de ingilizce öğrendikten sonra farkettim. Hala izlemeye devam ettiğim başta The Economist olmak üzere diğer uluslarası yayınları okuyup anlamaya başladıktan sonra bizim konuştuklarımızla dünyanın gündemi arasında neredeyse hiç alaka yoktu. Biz misak-i milli diye ne olduğunu hala tam anlamadığım bir sınırda yaşayıp buna göre gündemi olan bir ülkeydik.

Büyük hayal kırıklığım işte bu dönemde başladı. Ama diğer yönden de bambaşka bir hayalim aynı dönemlerde yeşermeye başladı: Benim ülkem de bir gün dünyanın saygı duyduğu bir ülke olabilecek miydi?

Bir gün sabah kalktığımda rüya görüyorum sandım. Bu ülkenin bir takımı Avrupa şampiyonu olmuştu. Çok kısa süre sonra tüm çocukluğumun efsane kelimesi olan enflasyonun ülke gündeminden düştüğünü görecektim ve tek haneli enflasyon rakamlarına şahit olacaktım. İhracatın 100+ milyar dolar olabileceğini hayallerimde bile görmediğimi ise itiraf etmem lazım. Ya komşular? Savaşın eşiğine geldiğimiz binyıllık komşularımızla artık sınırları kaldırıyorduk. Ohhh bee...

Bunların hepsine bir şekilde alışmışken bu ülkenin önünü tıkayan en önemli sorunun ne zaman masaya yatırılacağını beklemeye başladım: Tam bir geri kalmışlık göstergesi olan "askeri vesayet".

Onu da görmek bugüne nasipmiş. Cumhurunbaşkanın gerçekten cumhuru temsile başladığını bugün 30 Ağustos resepsiyonunu kabul ederken gördüm. Ordunun baş komutanı olması gereken gibi temsilin gereğini yapıyordu. 1997'de post modern darbe görmüş 1980'de ki darbe ile büyümüş biri olarak bu mutlu sonla biten bir romantik film gibiydi.

Tek korkum ise bunların bir rüya ya da hayal olması. Olmaz di mi? Ne olur olmasın !!

Bence Erkekler de Ağlamalı

2011-08-25T07:53:00.000-07:00

Bizim toplumun triplerinden biri de "erkekler ağlamaz" olayıdır. Küçüklüğümden beri neden erkeklerin ağlamaması gerektiğine dair mantıklı açıklama ararım. Henüz bulamadım.

Ağlamak gerçekten insani bir ameliye bence. Hani homo sapiens vari insandan bahsetmiyorum. Derinliği, ruhu olan ve tüm alemlerle ilişki kurabilecek potansiyel bahşedilen insandan bahsadeyorum. Erkekler ağlamaz diyen zihniyet hiç acaba göz yaşı dökmüş mü? Yararları hakkında fikri var mı?

Ruhun yaralarını sarmak için insanın gözyaşı dökmesi lazım. Bir merhem etkisi yapar. İnsana vicdanı olduğunu hatırlatan en önemli fiildir ağlamak. Kalbi yumuşatır, hayatın dinamiklerine dair anlayışımızı geliştirir. Ruhumuza dünya endişelerinin bindirdiği yükleri hafifletir. Daha sayamacağım kim bilir ne yaraları da vardır...

Peki, ben neden kendimi bu kadar yararlı olan bir şeyden mahrum edeyim? Sırf el alem beni ağlarken görmesin diye mi? Hadi ordan !

En üzüldüğüm şey el alemin beni ağlarken görmesi değil tam tersine yeterince ağlayamamak. Tövbe ederken kaç kere ağlayabiliyorum ki? Ya kalbini kırmaktan çekinmediğim insanların haklarını nasıl ödeyeceğime dair kaç gözyaşı dökebildim? Dünyada ki zulümleri düzeltebilmek için hiçbir şey yapmadan geçirdiğim günlerin kefaretini nasıl vereceğini düşünüp gözlerim doluyor mu? Daha önce de buna benzer bir yazı yazmışım ve bu vesile ile onu da hatırlamış oldum.

Keşke, herkes ağlayabilse. Bir kızın\erkeğin onu terkettiği için ya da kazanamadığımız bir dünyalık için döktüğümüz gözyaşlarını vicdanımızla muhasebe esnasında dökebilsek dünyanın nasıl bir yer olabileceğini düşünmek bile beni heyecanlandırıyor.

3.On Yıla 4 Kala

2011-08-24T03:19:00.001-07:00

Saçlarım beyazlıyor. Bunun mmoralimi bozmasının yanında sanırım hayatımın 3. onyılına girecek olmamın da moral bozukluğu içindeyim.

4 gün sonra 3. onyıl başlayacak. Geriye baktığımda hayatıma dair sadece sıradanlık gördüğümden dünyada geçirdiğim zamanın daha da uzaması sadece ruhumdaki kederi büyütüyor.

Hep dua ediyorum: "Allah'ım beni sıradan yapacaksan fazla uzun bir ömür verme". Eğer yaşadığın zamana, topluma ve ideallerine bir katkı yapamıyorsan boşuna yaşıyorsun demektir. Boşuna yaşamak ise kaynak israfıdır. Belki benim harcadığım kaynaklarla bir değer üretecek birinin önü açılabilir. Ben, yapamadığım herşeyin sorumluluğunu üstüme alıyorum. Bana verilen imkanlar yapmak istediklerimin önünde kesinlikle engel değillerdi. Sadece kendi iradesizliğim ve tembelliğimin sonucu bu noktadayım. Uzun bir süredir sadece zihnimi uyutarak ve nefsimin istediği şeyleri yaparak yaşamanın bedelini ödüyorum. Zaman zaman bir sarhoşun ayılması gibi vicdanımla başbaşa kalınca da feryadı basıyorum.

Şimdi insanlar yeni adet üzerine feysbukta doğum günümü kutlarlar yani belki kutlarlar... Sanki, doğmamın kimseye bir faydası varmış da kutlanılması gereken bir olaymış gibi. O kadar ironik bir durumki bu doğum günü hadisesi. Şu ana kadar sadece bana keder vermekten başka bir işe de yaramamıştır.

Geçen 2 onyılda yapamadığım şeyleri gelecek onyılda yapabilir miyim? Buna kafa yoruyorum ama büyük beklentilere girecek kadar ümit vaat eden bir durum maalesef yok. Tek çare tüm DNA'mı değiştirmek.

Hadi Şirinleyelim ...

2011-08-22T08:05:00.000-07:00

Bugün Şirinler'in animasyon filmine gittim. Bugün gittim dediğime bakmamak lazım zira, 3 gündür filme gitmek için mükerrer teşebbüslerde bulundum. Ama bir türlü uygun saatlerde yer yokmuş.

3 günlük uğraşım bugün öğlen saatlerinde sonuç verince bugün şirinleme şansım da oldu. Ama bu yazı filmle uzaktan yakından alakalı değil. Yazıma konu olan şey, film salonundaki tek yetişkin erkeğin ben olması ile ilgili.

Hayatım boyunca çizgi film ve animasyonları sevmişimdir. Fırsat buldukça da izlerim. Genellikle de kötü emellerime kuzenlerimi alet ederim ve onları yanımda kamuflaj olarak götürürüm. Zira, sap gibi tek başına animasyona gitmek garip kaçabilir. Ama bu sefer bir türlü yer olmayınca çocukluğumun en güzel çizgi filmlerinden birini yalnız izlemek zorunda kaldım. Acayip bir olay oldu. Çocuklar matinesi gibi bir seans da çocuk kahkaları arasında ilginç bir tecrübe yaşamış oldum. Aslına bakarsan eğlenceliydi de.

Ama anlamadığım birşey var. 80'lerde çocuk olan ve Şirinleri sevdiklerinden emin olduğum hemcinslerim nerelerdeler? Karizmaları çizilmesin diye mi gitmiyorlar bu filme acaba? Valla karizması falan umrumda olmayan biri olarak gittiğime çok memnunum ve ilginç bir tecrübe yaşayarak günü eğlenceli hale getirdim. Yehhhuu...İyi ki şirinlemişim :)

Nostalji

2011-08-16T23:49:00.000-07:00

Yıllık izinlerimi hep en fazla 1 hafta olarak kullanabilmiş biriyim. Ama bu sene ilkkez 2 haftayı da hem de beraber şekilde kullanıyorum. Bu benim için oldukça yeni ve ilginç bir tecrübe.

İstanbul'a geldim ve direkt yatış modundayım. Mental olarak çok yorgun olmamın sonucunda da acayip çok uyuyorum ama diğer yandan da bir tür nostalji yaşıyorum. Üniversite yıllarımda, çalışmadığım yaz günlerinde de aynı böyle yatış ağırlıklı bir diyet uygulardım kendime. Bol bol yatış, bol pc oyunu ve bol miktarda arakadaşlarla geyik. Gerçi şimdilerde arkadaşlarla geyik azalıp sadece iftar organizasyonlarına indirgendi ama diğer ikisinde sınır tanımamaktayım.

Hep yalnız yaptığım şeylerden keyif alan ve canı sıkılmayan biri olmuşumdur. Bundan dolayı insanların tatilin hemen hemen tamamını evde geçirecek olmamı anlamamaları normal. Halbuki, benim için tatil ancak evde geçirilen zaman dilimin adı oluyor. Diğer tür tatillere gittiğimde bile kendime gelmek ve gerçekten dinlenmek için 2-3 günü yine evde geçirmem şart.

Dün gece ise geç saatlerde otururken pencereden içeriye giren hafif bir esinti oldu. Bu esinti neticesinde üniversite yıllarımın yazları ile ilişkiyi kuruverdim. Nostaljinin temasını da bu oluşturuyor. Sıcak gecelerde ne zaman tatlı bir esinti hissetsem ve o an pc başındaysam hep aklıma üniversite yılları geliyor. Daha doğrusu üniversite yıllarımın en güzel tarafı olan yaz tatilleri ve aylaklık zamanlarım. Hey gidi günler...O zamanlarda bir grup arkadaşımla beraber vampir vari bir hayatımız vardı. geceleri 4-5'e kadar ayakta kalıp sonra öğlene kadar uyuduğumuz bir yaşamdı bu. Yazları nerdeyse hiç gece uykusu almadan geçerdi. Aslında çok değişik birşey yapmazdık. Birisin evine gidilir, çay demlenir ya batak oynanır ya da OK. Akabinde de Türkiye'yi kurtarırdık. Çoğunlukla yapılan geyik bitmeden birçoğumuzu uzandığımız yerlerde sızardı.

O günlerden bugüne bayağı şeyler değişti belki ama hafızamda ki hoş anıları kaldı. Bugünlerde işte bir nebze de olsun o günleri hatırlıyorum.

Burçlar Karakter ve Davranışlarımızı Nasıl Etkiliyor?

2011-08-11T23:08:00.000-07:00

Yeryüzüne ulaşan kozmik ışınlar beynimizle iletişime geçmekte böylece, ruh halimizi ve davranışlarımızı etkilemektedirler.

Bu yüzden insan doğduğunda dünya, hangi burç sisteminin etkisinde ise, o yıldız takımının yaydığı kozmik dalgalara maruz kalmaktadır. Aynı radyo, tv dalgaları gibi yeryüzüne ulaşan kozmik ışınların ruh halimizi ve davranışlarımızı etkiler.

Dr. Mehmet Yavuz
Nöroloji Uzmanı

Burçlar nedir?

Burç adını verdiğimiz sistem, Samanyolu galaksisi içerisinde bulunan, dairevi olarak dizilmiş 12 takımyıldızdan oluşmuştur. Her takımda 500 milyon ile 1 milyar arasında yıldız mevcuttur. Güneş, her sene, gökyüzünün yirmi sekiz yerine taksim edilmiş olan bu on iki burcun tamamından geçer, Ay ise her ay uğrar. Uçsuz bucaksız evreni anlayabilmek ya da teleskoplarla araştırabilmek şimdilik çok kısıtlıdır. En gelişmiş teleskopik araştırmalarla bile tüm evrenin ancak milyonda birini inceleyebilmekteyiz. Henüz ulaşamadığımız uzak evren bölgelerinde ne olduğunu bilmiyoruz. Ama bilim adamları kainatın yanı sıra başka boyutta paralel evrenlerden de söz etmektedirler.

Dolayısıyla, içinde bulunduğumuz evren, sayısız katmanlardan oluşan yoğun bir enerji kütlesinden ibarettir. Bu yoğun enerji, evrene sürekli olarak değişik frekanslardan ve dizilimlerinden oluşan titreşimler yaymaktadır. İşte milyarlarca yıldız kümelerinden oluşan burç sistemlerinden Dünya’ya değişik dalga ve frekanslarda kozmik ışınlar gelmektedir.

Burçlar bizi nasıl etkiler?

Aynı burçtan olan kişilerin bir takım kişilik özelliklerinin ve karakterlerinin uyuşması, bu kişilerin yeni doğduklarında henüz korumasız olan kognitif beyin merkezlerinin aynı yıldız kümelerinden etkilenmesine bağlıdır. İnsanlar doğduklarında, beyin henüz tekamüle ulaşmamıştır ve dış etkenlere karşı son derece duyarlı durumdadır. Bu yüzden beyinin prefrontal korteks bölgesindeki ve limbik merkezlerdeki, davranışlarımızı düzenleyen hassas yapılar, doğumdan hemen sonra burç sistemlerinin etkisi altına girmektedir.

Burç sistemlerinden en çok etkilenen beyin bölgesi, duygu ve düşüncelerimize şekil veren ve psikosomatik davranışlarımızı belirleyen prefrontal korteksdir. Prefrontal korteksin; dikkatin sürdürülmesi, planlama, muhakeme etme ve ahlaki yargı, dürtü kontrolü, organizasyon, kişinin kendini izlemesi ve özeleştiri, etkin problem çözme yeteneği, eleştirel analitik düşünme yeteneği, ileriye yönelik düşünme yeteneği, deneyim ve hatalardan öğrenme, duyguları tanıma ve yaşayabilme, limbik sistemin kontrolü, empati ve kısa süreli bellek gibi görevleri de vardır. Bu özelliklerin hepsi kişiliğin gelişmesinde, karakterin şekillenmesinde rol oynar.

Özetle; prefrontal korteks, bütün sinir sistemi aktivitelerinden gelen bilgileri dikkatlice toplar, bütünleştirir, formülleştirir, uygular, denetler, değişiklikler yapar ve yargılar. Dolayısıyla düşünce oluşumundan başlayıp hareket organizasyonuna, sonrasında icra’ya geçen zincirde, çok önemli fonksiyon görür. İşte ağırlıklı olarak frontal ve prefrontal beyin korteksini etkileyen burç sistemleri, kişinin davranış disiplinine, olaylara karşı tutum ve tepkilerine, duygu durum yapısına, genel itibarla kişilik ve karakter özelliklerine damgasını vurmaktadır. Burçların bitiş ve başlangıç dönemlerinde doğan kişiler nispeten farklı sistemlerden etkilenmekte, böylece daha az spesifik burç özelliği taşıyan kişiler olabilmektedir. Bu nedenle ‘’her bireyin mutlaka burcunun özelliklerini göstermelidir’’ diye bir kural söz konusu değildir.

Yükselen burç da önemli…

İnsan hal ve davranışları üzerinde yükselen burcun da etkisi vardır. Yükselen burcun tespit edilebilmesi için doğduğunuz ay, gün ve yılı bilmenizin yanı sıra doğduğunuz saati ve doğum yerinizi de bilmeniz gerekiyor. Çünkü yükselen burç; doğduğunuz anda, doğduğunuz yere göre ufuk çizgisinde yükselmekte olan burç demektir.

Astroloji de güneş; canlılık kaynağı olup insana verdiği enerji ve hareketlilik ile bilinmektedir. Ay ise daha çok duygusal yapıyı ve hisleri etkiler.

Yıldızname nedir?

Eski alimlerin ‘’yıldızname’’ (halk arasında yıldız falı denmektedir) dedikleri durum, burçlar konusunda bilgili ve tecrübeli kişilerin yıldız kümelerinin hareketlenmelerine bakarak, insan davranışlarını tahmin edebilme yeteneğidir.” Astroloji(burçların insan hayatına olan etkilerini araştıran bilim dalı) de, güneş, canlılık kaynağı olup insana verdiği enerji ve hareketlilik ile bilinmektedir. Ay ise daha çok duygusal yapıyı ve hisleri etkiler.

Burçlar gelecek hakkında bilgi verir mi?

Burçlar, birçok insanın sandığı gibi hiç bir zaman geleceği göstermez. İlerde olacaklar hakkında bilgi vermez. Bu yüzden burçları bir kehanet bilimi olarak düşünmemelidir.

NOT: Ben pek alıntı yapmam yazılarım için ama bu yazıda yazılanların bir mantığı olduğunu düşündüğümden ve çok ilgili çeken bir konu olduğunda sürekli elimin altında olmasını istedim.

Twitter'ı Anlamak

2011-08-10T00:20:00.000-07:00

Ben bu twitter hadisesine çok uzağım. Ne işe yaradığını ve kimlerin bu amaçtan yararlandığını anlamaktan da acizim.

Bir insan her düşündüğünü twitlemek (bu kelime de yeni çıktı) gibi alışkanlığı neden edinir ki? Hadi düşündüğü neyse, yediğini, içtiğini, konuştuğunu, gezdiğini de 1 cümle ile yazma gereği duymanın altında ki psikolojiyi merak ediyorum. İfşaat ne zamandan beri bizim hayatımızın bir parçası oldu acaba?

Mesaj kaygısı olan insanların ya da direkt olarak çenesi düşüklerin hizmetine açılmış bir icat olarak da yaftalıyorum kendisini. Tabii eğer ünlü biriysen, bir kanaat önderiyesen, bir politikacıysan ve düşündüklerin/yaptıkların kalabalıkların ilgilisini çekiyorsa anlarım bu aleti kullanmayı ama sıradan yurdum insanı iken vırt zırt twitlemeyi anlamam mümkün görünmüyor.

Tabii bir de takipçi olma durumu var. Birbirlerini takip eden twitırcıların da sürü halinde takılmaları da yeni sanal sosyal güdü olsa gerek. Şiddetle kınıyorum.

En iğrenç şeylerden biri de sevgililerin birbirinlerine yazı yazmaları. Resmen mide bulandırıcı. Vik vik sevgi pıtırcığı modunda tweetler böğğğ getiriyor insana.

Ben de twitter açıp kahrolsun bütün twitçiler mi yazsam?

Ramazan'da Mala Bağlamak

2011-08-08T23:21:00.000-07:00

Ben küçükken ilk oruca başladığımda mız mızlık yapardım (Gerçi hala mız mızlığa devam ediyorum ama sanırım bu durum DNA'm ile ilgili). Annem de hep derdi ki: "daha Ağustos'ta oruç tutmadın. O zaman ne yapacaksın?" O zamanlar aylardan marttı. Saat 5'ten sonra sahur akşam 5'ten sonra iftar olurdu. Şimdi ise 16,5 saat ne oruçla geçen süre var.

Yalnız yaşadığımdan saat 3'te sahura kalkıp birşeyler hazırlamam gerekiyor ve ancak 4'te ki ezana yetişebiliyorum. Saat 3'te kalkmaya vücudum isyan ettiğinden sahurdan sonraki uyku da çok kalitesiz oluyor. İşe geldikten sonra en fazla öğlen 2 gibi beynim stand by moduna geçiyor. Bildiğin amnesia durumu. Adımı sorsalar Hüsamettin derim. O derece!!

İftara kalan son saat ise tam trajedi. Keraat vakti uyunmayacağından son 1 saat briç oynamak, cnbc-e izlemek, ya da nette takılmakla geçmesine rağmen tam bir imtihan oluyor.

İftar'ı da genelde geçiştiriyorum. Yemek yapmak artık içimden gelmiyor. Eskişehir'in dandik lokantaları da beni hiç mi hiç açmıyor. Adam gibi kebapçı hala bulamadım. Bursa'a ile Eskişehir arasında ki temel olumsuzluk da bu yemek olayında. Bursa'da yediğim önümde yemediğim de yamacımdaydı. Şimde bir iskender yemek için 155 km yol gitmem lazım.

Tam olarak mala bağlamış durumdayım. İşin kötü tarafı ramazan'ın hasretle beklediğim uhreviliğinden bu tür dünyevi şeyler yüzünden uzak kalıyor olmam. Tek tesellim ve umudum ise yıllık iznimin 2 haftasını annemin yemekleri ve evimin rahatında geçirecek olmam. İyi ki iznimi ramazanda kullanmışım...

İç Anadolu'da Düğünler Benim için İşkence

2011-08-03T23:30:00.000-07:00

Ben İç Anadolu'da yazları sokak düğünlerine şahit oluyorum. Böyle bildiğin sokakaları kapatıp şıkıdım şıkıdım oynuyorlar. hepsi ankaralı turgut ritminde şarkılar. Ama sözleri bir duysan yemin ediyorum TV de çıksa RTÜK o tv yi kapatır.

Nasılda zevksizlik örneğidir bu müzikler anlatmam için Türkçe'nin olanakları yeterli değil. Sonuna kadar açılmış ses sistemleri ile bangır bangır çalınan türküler tam facia.

Saatlerce bu işkence maruz kalan her insan gibi artık belli bir saatte polisi de aradım mecburen. Ama bir ara iki ara. Kaç kere arayabilirsin ki arkadaş. Her haftasonu cumartesi pazar aynı terane. Ağlamak istiyorum.................

Bir Tembel'in Güncesi

2011-08-01T02:15:00.000-07:00

Acayip tembelim ben yaaa. Modern tıbbın bu tembellik illetine bulacağı çareyi heyecanla bekliyorum. Yapmak istediklerim haricinde hiçbir şey yapmayan biri oldum çıktım.

Azıcık kassam ve mecburen yapmak olduklarımı da yapsam hayatım inkişaf edecek ama kendimde ekstra kasış için motivasyon bulamıyorum. Kasarak elde edeceğim şeylerin kasmam sırasında katlanacağım mutsuzluğa değmeyecine dair bir hissiyatım var maalesef.

Daha çok çalışıp para kazanmak mümkün mesela. Ya da yeni bir dil öğrenmek, yeni bir genel kültür alanında kendini geliştirmek falan da olabilir. Hatta tembellikten, tatili bile evde geçiricem. Belki Dubai'ye giderim diyordum ama direkt olarak üşendim yine. Tabii bir de kafa dengi biri olmadığı için kendi kendimin fotorafını çekmek zorunluluğu da tatil planlarını belirlemem de etken oluyor....

Canımın hiçbir şey yapmak istememesinden dolayı gece gündüz briç oynayıp Civilazation IV'te medeniyetler kurup yıkıyorum. Anti-sosyalliğin kitabını yazıcam kısmetse. İşe gidip gelmek benim için sosyal aktivite sayılmaya başladı. Yuhhhn!

Erkekliğin kitabı ile Bedewiliğin kitabını yazmıştım ve üçlemenin son eseri anti-sosyalliğin kitabı olacak.

Allah sonumu hayır etsin...

Monotona Bağlamak...OHHHH Beeee!

2011-07-22T06:21:00.000-07:00

Acayip yoğun bir dönemin ardından hayatım biraz olsun dinginleşti. Henüz işimin yoğunluğu azaldı diyemem ama yoğunluğun bile bir rutini oldu diyebilirim. Çok yorucu olmuyor artık ve benzer şeyler yaptığından kafamı çok meşgul de etmiyor.

Eskişehir'e ise tamamen alıştım ve bundan da büyük keyif almaktayım. Her haftasonu şehir dışına gitmemi gerektiren durumlar ortadan kalktığından beri haftasonlarımı malak gibi yatmak, bol bol briç oynamak ve dizi izlemekle geçirebiliyorum.

Evim ile işim arasında ki mesafenin 10 dk olması ise ayrı bir lüks. Hayalini bile İstanbul'dayken kuramayacağım bir durum var. Öğlen yemeklerine bile genelde eve gelebiliyorum. Tabii evde yiyecek birşey olmadığından atıştırma oluyor yemek faaliyetim ama olsun...

Son 1 yıldır feci bir kaos vardı hayatımda ama son birkaç haftadır ilkkez önümü biraz daha görebildiğimi hissediyorum. Trafik gibi insan ömrünü yiyen bir olgunun hayatımda olmaması da düşünce ve ruh sağlığıma iyi geliyor.

Buraya kadar herşey iyi de tek kötü olan şey monotona bağlamakla birlikte nüks eden içimde ki yalnızlık duygusu. Burada kimseyi tanımadığım gibi arkadaş edinebilecek ortamlardan da uzağım. Bursa'da iken iş arkadaşlarımın varlığı önemli bir destek iken şu an one-man show olarak rutini idare ediyorum.

Yaz dönemi bittikten ve yıllık iznimin ardından belki daha sosyal olabileceğim ortamları keşfedebilirim. Yanii UMARIM !

Bana Marjinal Demeyin

2011-07-18T07:03:00.000-07:00

İnsanların bana marjinal demesinden çok sıkıldım. Ortalama olmayı iyi bir şeymiş gibi lanse eden ve başkalarına da marjinal diyen kişilerden acayip gıcık kapıyorum.

Hee şurası bir gerçek ki ben de ortalama olmayı bazen çok istiyorum. Hiç olmazsa kendi halinde yaşar giderdim. Zihnimin, ruhumun, kalbimin bu kadar yükü taşıması gerekmezdi. Ama beni mutlu eden, mutsuz eden, değer verdiğim ya da vermediğim şeylerin ortalamadan farklı olması benim suçum değil bence. Ben de böyle yaratılmışım ve benim imtihanım da bu. Ben bunu anlayabilmişken insanların onlar gibi düşünmediğim için beni marjinal olarak sınıflandırmaları en basit hali ile saçma geliyor.

Benim için fıtratımın gereği olan bir düşünme biçimi insanları dehşete düşürüyor. Ben düşünürken ya da uygularken hareketlerimi gayet normal gibi hissediyorum oysa. İnsanlar ortalama olmanın güvenliği içinde yaşamaya o kadar alışmış ki, bence kendi farklı düşüncelerini bir şekilde bastırarak "normal" olmak adına maskelerle dolaşıyorlar. Benim gibi bir avuç insan da ne düşündüğünü söylediğinde hemen deli, meczup, aykırı, marjinal bilmem ne diye adlandırılıyorlar.

Aslında, çok temel bazı değer sistemine göre yaşıyorum ve kurallara bağlıyım ama kuralların tanımlanmadığı yerlerde örf adet gelenek bilmem neyi ciddiye almıyorsam bu niye sorun olsun ki? Bir yere ve topluma ait olma her insanda bir dürtü olarak var ama illa topluma ait olacağız diye farklı düşüncelerimizi söylemeyelim mi?

Zaten, dünyadaki baskın sistem herkesi homoeconomicus olmaya zorluyorken bunlarla mücadele yanında, ortalama yurdum insanlarından gelen mahalle baskıları da kabak tadı verdi artık. Kabul etmeliyim ki; dörtbaşı mamur bir düşünce sistemi ve felsefe henüz geliştiremedim. Kendi içimde tutarsızlıklarım var ama bunları kendime itiraf edecek ve düzeltmek için de gayret edecek cesaretim de var. Her geçen gün, saçlarımın artan beyazları ile orantılı olarak kendi içerisinde daha tutarlı bir yapıya kavuşan bir sisteme doğru gidiyorum. Bunu insanlara ifade edemiyor olmam kısmen benim sunumumla alakalı bir problem olduğu kadar kısmen de ortalamanın bulunduğu seviye ile de alakalı bence. Kimse kimseyi anlamaya çalışmadan, hemen kendi sistemi dışında ise sınıflandırıyor. Sınıflandırmasının bari metodolojisi olsa kabul edicem. Ama sadece kendi sığ dünya görüşü ile değerlendirme yapıp karşısındakini "öteki"leştiren bir tutum olursa kendileri yukarıda bahsettiğim gıcık olduğum insanlar zümresine dahil oluveriyorlar.

Yazacağımçok şey var buna dair ama konu bütünlüğünü sağlayıp sağlayamayacağıma dair kuşkularım var. Belki etaplar halinde devam etsem daha iyi olacak.

Eksik Kişi

2011-07-08T13:40:00.000-07:00

Hani hep yazıp çiziyorum ya hayattan beklentin olmayacak, hayal kurmayacaksın, arzuların olmayacak falan filan...Bunlar aslında teorik söylemler. Kendimi bu şekilde renksiz kokusuz heyecansız yaşamaya alıştırmak için sahip olmaya çalıştığım bir dünya görüşü belki de...

Aslında beklentilerin, hayallerin ve planların olmadan hayat hiç de geçmiyor. Kuru kuruya yaşanmıyor anlayacağın. Bu bahsettiklerim hep hayatın tuzu biberi. Hayata iyi kötü renk katan şeyler.

Benim bir sürü idealim, hayalim, hırsım vardı. Hepsinden tek tek arınmak için de gayret sarfettim. Bazıları buna olgunlaşma adını koyabilir bazıları da gerçeklerle yüzleşme. Ama bu arınma sürecinden kendimle daha barışık ve huzurlu biri olarak çıktığımı rahatlıkla söyleyebilirim. Bununla birlikte çok radikal olduğum bir konu daha var. Nadiren hayatta birşey isterim ve bu istediğim şey ya benim %100 istediğim gibi olsun ya da hiç olmasın. Bu durumda da ifrat ile tefrit şeklinde bir sürü olay başıma geliyor. Orta karar bir insan olamıyorum bir türlü.

Ben istiyorum ki, hayatımda bir kadın olduğunda benim sahip olmadığım tüm özellikler onda olsun. Beni tamamlasın. İnsanların hadleri olmadığı halde soruyorlar: " ne tür birini eş olarak arıyorsun?" Cevabın çok basit olmasını da bekliyorlar: Güzel olsun, yemek yapsın, itaatkar olsun, futbolda ofsayt nedir bilsin vs...

Halbuki çok daha farklı bir beklentim var benim. Ben zaten acizim ve hayatın yükünü kaldırmakta zorlanıyorum. Bana dahada yük getirecek biri değil üzerimdeki yükü paylaşacak birine ihtiyaç duyuyorum. Bu durumda da eksikliklerimin, eksikliği olmadığı birini beklemem de gayet normal değil mi? İnsanların kendilerine benzer kişilerle beraber olma tercihlerine saygı duymamakla beraber nedenini anlayabiliyorum. Çünkü, aşina oldukları özelliklere sahip insanlarla beraber olmak güvenli ve kolaydır. Romantik filmler bile ortak noktaları çok olan insanları birbirine yakıştırmaz mı zaten?

Çok fazla eksikliği olan biri olarak da beni tamamlayacak süper kişiyi bulmam ise gayet zor görünüyor. Yine de Allah'tan umut kesilmediği gibi bekleyen derviş beklemekten gebermiş mottosunu da unutmadan renksiz kokusuz telaşsız yaşamaya devam..........................

Sızı

2011-07-05T11:09:00.000-07:00

İçimde öyle bir yer varki ince ince sızlıyor. Hiç durmadan ve zamanla artarak devam eden bir sızı bu.

Gözlerimi kapattığım da geçer diye ümitleniyorum ama bırak gözlerimi kapattığımda geçmesini kafama sıksam ve beynim kulaklarımdan fışkırsa yine de geçmeyecek birşey.

Kmlerce yürüyorum yürürken acısı azalıyor hatta bazen geçer gibi oluyor ama durduğum anda tekrar kaldığı yerden devam ediyor.

Zaman içinde nasılsa geçer diye kendime telkin ediyorum ama aslında mazoşistçe hiç geçmesini istemiyorum.

Herşey sanki bir kabus ve hiç olmamış gibi. Ama bir türlü uyanamıyorum.

Eternal Sun Shine of the Spotless Mind'da ki teknolojinin gerçek olmasını diliyorum ve ne kadar gerekli olduğunu şimdi anlıyorum.

Ve varlığından daha önce haberdar olmadığım bir parçamın bu kadar acı vermesini de bir türlü anlamıyorum. Cahillik en büyük mutlulukmuş birkez daha emin oldum.

Bir bu eksikti !

2011-06-24T06:52:00.000-07:00

Hayatımın ilk trafik cezasını da yemiş oldum. Aferin bana. Gidip kurşun döktürecem kendime. Ne oluyor bana yaaaa :((((((((((

Cezayı aşırı hızdan yedim ki ben hız yaptığımın farkında bile değilim. Kafam öyle dağınık ve 1001 parça ki polise itiraz bile etmeye gerek duymadım. Bir ara son 2 haftadaki dalgınlıklarımın listesini de yapayım da ibret olsun.

Sapına Kadar Profesyonel (!)

2011-06-20T06:16:00.000-07:00

Herşeyin bir bedeli olduğu gibi kazandığın paranın da bir bedeli var buna da "iş" diyorlar.İş hayatında ise görmediğim hemen hemen hiçbirşey kalmadı sanırım. Tüm adilik, aşağılık, çıkar çatışmalarına şahit olduğum gibi kimilerine de taraf olmak zorunda kaldım. Bir tarzım, duruşum, çizgim olsun diye de bir sürü bedel ödedim. İşini iyi yapmaya tabu derecesinde önemsiyorum.

Bugün itibari ile de bir kişinin işine son vermenin ne demek olduğunu tecrübe ettim. Koleksiyondaki nadide parçalardan biri daha tamamlanmış oldu. Daha önce ekipler arası rotasyon ile çözdüğüm birçok sorunu bu sefer kökünden çözmek zorunda kaldım.

Türk toplumunda insanların ekmeği ile oynamak bir tabu olarak görülür. İşe girenlerin sonsuza dek aynı işte çalışmaları yani sebat etmeleri takdir edilen birşeydir. Ama bazı durumlar vardır ki artık yapacak birşey yoktur ve acı önlemler almak zorunda kalırsınız. Ben de sapına kadar profesyonel biri olarak ekibin geri kalanını yönetilebilir halde tutmak için birinin kellesini almam gerekti.

Aslında üzülmem gerekir değil mi? Peki neden üzülmüyorum? İçimde insan sevgisi çok azdı ve işle ilgili konularda daha da katı olabiliyorum fakat ben bile kendimden bu kadar duygusuzluğu beklemiyordum. Sanırım artık kapitalistleşme konusunda da ileri mertebelere düçar olmuş durumdayım.

Umarım öbür tarafta hesabını veremeyeceğim bir kararın parçası olmamışımdır. Ne de olsa herşey vatan için değil mi? Ben kendi çapımın elverdiği ölçüde bunun doğru olduğuna kanaat getirdim ve aldığım paranın hakkının gereğinin bu olduğuna inanıyorum.

İlginç olan son 20 gündür hayatımda ki herşeyin saçma sapan derecede kötü gitmesi. Bir sürü zor kararlar almak zorunda kalmam ve daha önceki kararların bedellerinin ödeme tarihinin gelmesi. Saçımın geri kalanı da yakında beyazlayacak sanırım.

Ego vs Acziyet

2011-06-08T12:06:00.000-07:00

Herşeyi kontrol etme iddiasında bir varlık olarak insan aslında en basit şeyleri kontrol etmekten dahi çok uzak. Literatürde "acziyet" olarak geçmiş bir kavramdan bahsediyorum.

Bu yazıya konu olan ve kontrol edemediğimden şikayet edeceğim öğe ise düşüncelerimin. Birşeyi düşünmek istemediğin halde düşünmeye devam etmek ne kadar sinir bozucu birşey. İnsan düşüncelerini dahi kontrol edemiyorken hala nasıl olurda ego sahibi olur orası da ayrı bir açmaz ki ben sonuna kadar bu açmazı yaşıyorum.

Herşeyin takdir edildiği ve geldiği mecraya dair hiçbir kuşku duymadığım halde istemediğim şeyler başıma geldiğinde "keşke" ile başlayan cümleler kurmaya ve hayatı kendime zindan etmeye acayip bir meyilim var. Ya da bana verilmiş bir nimet elimden uçup gittiğinde de hayata çocuk gibi küsüyorum. Verildiğinde yeterince şükretmediğim nimetlerin elimden alınmasının normal olduğuna dair kendimi ikna edemediğim gibi belki de varlık yolculuğunda kemalata giden patikada ilerlememe fırsat olduğunun da çoook sonraları idrakine varabiliyorum.

Blog yazmaya da bu tür bir yazı ile başlamıştım ve işin kötü tarafı yıllardır aynı terane devam ediyormuş. O zaman başka bir nedenden dolayıturn-off moduna geçmek isterken bugün bambaşka bir nedenden dolayı o isteğim canlandı.

Ama bu sefer bir şekilde reaksiyoner davranmadan süreci yöneteceğim inşallah. Hiç olmazsa 30 yılda hayata dair bu kadarcığını öğrenmiş olmam lazım. yoksa eywahlar olsun bana.

Yoksa Siz Düdükleyemedikerimizden misiniz?

2011-06-05T23:56:00.000-07:00

Bu bankaların kredi fırsatlarına (!) bir göz atacak olursanız süper düdüklenme olanaklarınında farkına varmış olursunuz. İnsanlara şahane ultra ötesi süper cazip kredi sunan yurdumun güzide bankaları elini sallayana elli tane krediyi hemen veriyorlar.

Kredi olayı o kadar ayağa düştü ki; artık kredisiz iş yapan kalmadı neredeyse ve benim gibi anti kapitalistin teki "zinhar kredi almam" deyüünce garip karşılanır oldu.Ev, araba, iş için kredi almayı bir nebze anladım da tatil için kredi almayı anlamamam mevcut kavramsal düzlemim için mümkün değil. Tabii unutmadan bir de ihtiyaç kredileri var. Koşulsuz kefilsiz 5, 10, 15 bin lira alabiliyor yurdum insanı. Peki, almak sorun değilde, 1000 lira maaşı olan birinin aylık 150 lira ödeyerek 10 bin liralık bir krediyi ödemesi finansal olarak mümkün mü? Bence değil!! Bu durumda krediyi alan ne yapmalı? Gidip başka kredi almalı ve borcu çevirmeli. Böylece ponzi oyunu da başlıyor. Taaa ki kredi alan cinnet geçirene ya da ailesi dağılana kadar.

Ayrıca, matematiği zayıf toplumumuz krediyi karlı birşey sanıyor 0,X faizle kredi alınca başı göğe eriyor.

İşin artık şakası kalmadı. Bu düdükleme ve düdüklenme sürecinin bir an önce kontrol altına alınması ya da en azından özendirici reklamların ortadan kalkması lazım.

Ya sayın mal kredi sever !!! 0,X aylık oranın yıllık kaça geldiğini ve senin geliririn o kadar artmayacağını göremiyor musun? Hadi, mal olduğundan bunu göremiyorsun da hayatın en temek kanunundan olan şeyin yani "kimse kimseye bedava para vermez" prensibindende mi haberin yok?

Allah tüm kredi severlere akıl fikir versin. Ben tüm inadımla hala düdüklenmeyenlerden olmaya devam edeceğim. Varsın evi bugün değil de 2-3 sene sonra alayım....

Evde Güzel Yemek Kokusu

2011-06-04T14:04:00.000-07:00

İşin özü itibari ile ne yemek yemeyi ne yapmayı ne de yemek sonrası bulaşık yıkamayı hobilerim arasında sayabilirim ama evde güzel yemek kokusunun olmasını çok seviyorum.

Ben küçükken annem mesai bittikten sonra eve gelir ve yemek hazırlardı. Özellikle, sevdiğim yemeklerden birini yapıyorsa o esnasında ev doğal olarak yemeğin kokusu ile dolardı. Şimdilerde ne zaman sevdiğim yemeklerin kokusunu bir yerde duysam hep annemin işten gelip yemek hazırladığı günler aklıma gelir.

Tabii, bir de işin şu boyutu var. Evde yemek yapılması evi ev yapan en önemli şeylerden biri bence. Eve ruh ve hayat katan birşey bu yemek aksiyonu. Ayrıca , mesela, güzel bir börek kokusunu Armani parfüme değişmem, ya da kızartma yaparken o cazırdayan yağ ve kokuda beni çok cezbeder, he bir de pişmekte olan kek ya da kurabiyenin kokusu bizzat kek veya kurabiyenin tadından bile iyidir kanıumca.

Bilmiyorum herkes için aynı mıdır ama bence yemeğin kendisinden daha önemli olan kokusudur. Şimdilerde yalnız yaşarken ne yemek ne de kokusu var evde. Tabii, apartmandan evin içine sızan pis ve ağır kokular hariç. Belki de, bendeki nostaljik etkisi de aslında güzel olmayan birşeyi belleğime güzelmiş gibi kazımış da olabilir ama yine de bahsettiğim güzel kokulara müptelayım.

Zaman Dursun

2011-05-26T04:42:00.000-07:00

Zaman dursun istiyorum. Hiç olmazsa birazcık yavaşlasa olmaz mı?

Sevinçlerimi de hüzünlerimi de hissedecek kadar zamanım olsun istiyorum.

Herşeyi deli gibi tüketen bir hayat rutinine isyanlardayım. Ömrümü tüketmek değil üretmek için harcamak istiyorum.

Durup nefes almak ve aldığım nefesin keyfini çıkarmak istiyorum.

Sahip olduklarımdan daha fazlasına sahip olmak için kavgaya girişmeden önce sahip olduklarımın değerine varmak istiyorum.

Geçmişin hayal kırıklıkları ve beceriksizliklerinin değil gelecek beklentilerimin ve ideallerimin şekillendirdiği bir "bugün" istiyorum.

Bana şu ana ihtiyacım olandan fazlasını verenden bunları da isteyerek ayıp mı ediyorum?

Tatil Alarmı

2011-05-19T22:30:00.000-07:00

Uzun zamandır bu kadar çok tatile ihtiyaç duyduğum bir dönem yaşamadım. Son bir yıl o kadar değişken ve inişli çıkışlı oldu ki; zihnen ve fiziken beni harap etti. 1 kez iş 2 kez şehir değiştirdim ve herbir değişikliğin kendi içinde de sorunları vardı.

Şimdilerde hayatım biraz durağan hale geldiğinde bedenim tatil alarmı vermeye başladı. Sabahları kalkarken zorlanıyorum, konsantrasyonum her zamankiden daha da düşük. 3-4 gün hiç kalkmadan uyusam sanki ancak şarj olacakmışım gibi geliyor.

Bu yıl tatilim ramazan ayının son 2 haftasında olacak. Bu şekilde biraz rahat bir ramazan geçirmeyi hem de ölü sezonu atlatmayı umuyorum. Planım ise çok basit: Evde gündüzleri yatış geceleri sabaha kadar ayakta kalmak. Bir yerlere gitmek ramazan dolayısıyle çok uygun görünmüyor ama belki de kalan iznimi bir yerlere gitmek için kullanabilirim.

Ama acilen tatil başlasınnnnnn........

Mutluluğun Sırrı...

2011-05-16T00:43:00.000-07:00

İnsan yaşlandıkça ya da olgunlaştıkça öncelikleri ve hayata bakışı değişiyor. Nerden mi biliyorum? Tabii ki kendimden. Hayatımın 3. On yılına başlarken geriye doğru bakıyorum ve sanki hayatımın daha kolaylaştığını hissediyorum. Ruhuma ve zihnime ağırlık yapan konular giderek azalıyor. Birçok kişi gençliğine ve eski günler özlem duyarken beni gelecek heyecanlandırıyor. Bunun ne kadarı her gün ettiğim dualarımın sonucu ne kadarı da tecrübelerimden aldığım derslerin sayesinde ayırt edemiyorum ama ortadaki gerçek artık kendi ile daha barışık biri olduğum. Hayal kırıklıklarımla yaşamayı öğrendiğim gibi yeni hayal kırıklıklarımın olmaması için hayal kurmayı bırakmayı da öğrendim geçen 29 senede. Yalnız en büyük kişisel gelişimi beklentilerin yönetiminde elde ettiğime inanıyorum. Artık hiçbir şey ile ilgili bir beklentiye girmemeyi becerebiliyorum ve dolayısıyla en ufak güzel şey dahi beni mutlu edebiliyor.

Bu aralar bu noktaya nasıl geldiğimi analiz ile meşgulüm. Çok fazla “bu dünya” eksenli bir anlayıştan işleri biraz da oluruna bırakan anlayışa doğru bir tekamül söz konusu. Buna aslında bir bakıma acziyetimin farkına varmak da diyebiliriz. İlginçtir ki, acziyetimin farkına vardıkça zihnim ve ruhum hafifliyor, işler daha da kolaylaşıyor.

Peki her şey çok mu kolay? Tabii ki değil. Hala üstesinden gelmem gereken bir ego sorunum var. Ayrıca, ruhu gelişme için gerekli olan ibadet ve hayat disiplininden de yoksunum. Son olarak da tüm kişisel gelişimimi tecrübeye dayalı gerçekleştiriyorum. Halbuki, teorik olarak da bir şeyler okumam ve öğrenmem lazım. Bir düşünce disiplinine bağlanmam şart ama buna da tembelliğim mani oluyor.

Hayat zaten varlık yolcuğunda bir durak olduğuna göre burada varlığın aslını anlamaya dair çaba sarf etmek asıl büyük iştigal olmalı. Sanırım varlık nedenime dair kendimi sorgulamamın neticesinde bulduğum bu cevap şu an beni rahatlatan, sorunların üstesinden gelmemi sağlayan ve en önemlisi hala yaşamaya devam etmeme neden olan yegane şey. Her gün kalktığımda, parçası olduğum bütünü anlamaya, eksikliklerimi tespit edip gidermeye çalışarak bu dünyadaki vaktimi geçirebiliyorum. Eğer bu noktaya varamamış olsam ve birkaç yıl önceki buhranların içinde olsaydım sanırım ya kafayı yemiş ya da beyin kanamasından ölmüş olurdum.

Zincirleri Kayıp Etmek

2011-04-25T11:33:00.000-07:00

Bir arkadaşım Macaristan'a gitme kararını alıp almama konusunda tereddüt yaşadığım günlerde birşey demişti. "Bence git. Zincirlerinden başka kayıp edecek neyin var ki?" Yani kayıp edecek birşeyim olmadığını ima etmişti.

Biraz arabesk bir cümleydi ama gitme kararımı almamda çok etkendi. Daha sonra aldığım birçok kararda da kayıp/kazanç analizini yapmam konusunda yeni bir sistematik geliştirmeme neden olan bir cümleydi de aynı zamanda.

Bununla beraber hayatta hep kayıp edecek birşeyi olmadan yaşamak da baydı diyebilirim. Önem verdiğin şeylerin, fikrine değer verdiğin insanların ve parçası olmaktan gurur duyduğun grupların da hayatında yer olması gerekiyor. Maalesef, benim bu tür konularda eksik bir hayatım var. Bilerek, isteyerek, bilinçli tercihler sonucunda varılmış bir nokta benimkisi ama eksik olduğunu ancak şimdi anlıyorum. Eşyanın kölesi olmamak için sahip olduğum şeylere önem vermiyordum, ayakbağı olmasınlar diye insanlarla irtibatı asgariye indiriyordum, tembelliğimden ve içimdeki insan sevgisi azlığından herhangi bir grubun parçası olmaktan canım sıkılıyordu. Gelelim görelim ki, aslında doğru yapmıyormuşum.

Arada bir küçük şeylere sahip olmanın hazzını yaşamak, saygı duyduğun kişilerle hasbihal etmek ya da bazen sıkıcı bile olsa bazı şeyleri bir grup insanla paylaşmak aslında hayatın önemli parçalarıymış.

Bu yaştan sonra bu eksikleri giderebileceğimi çok sanmıyorum zira sahip olduğum korkulardan ördüğüm kendi halinde bir yaşam pratiğim var. Suya sabuna dokunmadan yaşıyorum. Ama "böyle olmasaydı iyiydi" demeden de kendimi alamıyorum.

Beceriksiz

2011-04-11T03:47:00.001-07:00

Bir insan hayatta eline aldığı bütün işleri eline, yüzüne, gözüne bulaştırır mı? Ya da hiç bir işte başarılı olmaz mı? Hayat boyu hiç bir işe yaramadığı hissi ile yaşamak zorunda kalır mı? Bütün bu olumsuzlukları aynı bünyede toplar mı?

Hayatta ki tek başarım bu bahsettiklerimi tek başıma ve kimseden yardım almadan başarmış olmam. Herhalde ironi adına yeni bir çığır açıyorum. Her geçen gün daha beter bir yetersizlik hissi ile kendimi yiyip bitirmekle meşgulüm ve bu sürecin bir sonu yokmuş gibi geliyor.

of offffffffff............

Otobüste Tencere Kapağı Unutulur mu?

2011-04-06T11:32:00.000-07:00

Hani geyiksel aktivitelere artık bir son vereyim diyorum ya geyik gelip beni buluyor. İçimde insan sevgisi ile beraber hayvan sevgisi de bulunmuyor ama ne iştir anlamadım gitti geyiklerle aram iyi maşallah.

Geçen İstanbul'a giderken uyku sersemi okuduğum kitabı otobüste unutmuşum. Geri almak için akılsız başımın cezasını ayaklarıma çektirerek döndüm ve kayıp bürosuna gittim. 10-15 dk lık bir bekleme süresince gelenler ve gidenler falan filan derken bir kadın geldi. gece 12 civarıydı ve "kayıp eşyamı almak için geldim" dedi. Buraya kadar herşey gayet normal. Neyse, görevli evraklara falan baktı ve "tencere kapağı di mi?" dedi. İşte bende kayışların koptuğu an o andı. Nasıl yaaaa!!!

Öncelikle, otobüste bir tencerenin işi nedir? Hadi tencere aldın yanına, tencerenin kapakla ilişkisini nasıl kopardın? Hadi bunu da geçtim, yaaa insan tencerenin kapağını unutur mu? Yani ne bilim, şemsiye, atkı, kitap, cep telefonu unutursun. Kapak ne yaaaa...

Geyikte son nokta budur !

Büyük Egosu Olan Beceriksiz Adam

2011-03-29T09:31:00.000-07:00

Hayattan çok şey isteyenlerden olduğumu düşünmüyorum. En azından maddi anlamda beklentim yok ama manevi anlamda büyük bir zaafım var: Çooook büyük bir egom var. Bazen dışarıdan da farkedilen bazen de sadece içimde benliğime zarar veren bir ego bu.

Çok nadiren sinirlenen biriyken egoma ve onuruma dokunan birşey olduğuna kayışlarım gevşeyi veriyor. Hemen taaruza geçiyorum ve çok yıkıcı oluyorum. Yalnız en kötüsü bu değil. Bir sürü kişinin egosu vardır ve bir şekilde bunun üstesinden gelebiliyorlardır ama benim sorunum bu egomun büyüklüğü ile yarışabilecek yeteneklerim yok. Hani, insanın egosu olurda en azından elinden birşey gelir ya benim durumum o değil işte. Ben elimden birşey gelmediği halde artistlik yapanlardanım. Ne kadar utanç verici !

Aslında elimden gelen daha doğrusu aklımdan gelebilecek şeyler var ve bunlarla değer üretebilirim ama bu değerlerin hiçbiri bulunduğum mekanda ve zamanda anlamlı değil. Yurdum insanı ile ne iş yapma mantığım ne de düşünce dünyam uyuşmadığı için bir şarkıdan müphem "I am allien, I am real allien" diyesim geliyor.

Bu kadar egosu olan birinin tabii ki bu egoyu beslemesi lazım ama bahsettiğim üzere yurdum insanı için değerli şeyler benim yeteneklerimin dışında benim yapabileceğim şeylerin de değeri yok ve bu yüzden sürüm sürüm sürünüyorum. Acayip bir ızdırap ve tatminsizlik içinde günlerimi cehenneme çeviriyorum. Biliyorum benim aldığım parayı almak hayali olan milyonlar vardır ya da benim sahip olduğum şeylere sahip olmak isteyenler... Ama sahip olduklarının ancak bir değer üretmekle hakkedildiğine inanmak gibi bir romantizme sahip olduğumdan, keyif alabilecek durumda değilim.

Saçma sapan açmazlar içinde hiçbir şeye konsantre olamadan ve gerçekten hiçbir şeyi istemeden zaman geçiriyorum. En büyük korkum ise bir gün öldükten sonra kimsenin hayatında bir fark yaratamadan göçüp gitmek.

Eğer yaşamam bir işe yaramayacaksa, bir an önce gençlere yer açmak için pılımı pırtımı bu dünyadan toplayabilirim. İnandığım yegane şey aynı zamanda bana da umut veren şey zira; Rabbim herşeyin hayırlısını bilen ve verendir.

Eğer ben hala hayattaysam, belki de birgün birşeyler yapabilirim demektir.

En İyi Dostum Nivea Soft

2011-03-29T09:24:00.000-07:00

Canım sıkılıyor bu ara. Eskişehir’i sevmedim. Saçma sapan bir yer burası. Türkiye’nin geri kalan yerlerine bahar gelmiş olmasına rağmen buraya uğramadı henüz. Hava çok soğuk. Ellerim ve yüzüm çatladı. Nivea soft’u düzenli kullanan bir metroseksüel olma yolunda ilerliyorum.

Eskişehir insanı da bir hayli acayip. İlişki kurulması zor soğuk ve alık tipler. Böyle bir yerde yaşadıklarına göre aksi de düşünülemez sanırım.

Ama en kötüsü, iş ile ilgili sıkıntılarım. Gün geçmiyorki sinirimi zıplatıp asabımı bozacak bir olay cereyan etmesin. Zaten dev gibi egosu olan biriyim bir de bu tür bir iş ortamında feci halde hırpalanıyorum. Canım istanbul’u bırakmanın ödülü bu mu olacaktı? Diye düşünmüyor değilim. Allah’tan sabır diliyorum ama ne kadar dayanabilirim ondan emin değilim. Deadline 2012 Haziran demiştim ama ben yine de alternatif arayışlarına girmeyi düşünüyorum. Bir daha ki kışa Eskişehir de kalırsam zaten ya sıkıntıdan ya da soğuktan ölürüm.

"Bursa'da Zaman"ın Sonu

2011-03-13T13:48:00.000-07:00

Bursa'ya geleli 10 ay olmuştu ve artık buradaki son gecemi yaşıyorum. Eskişehir'e yolculuk yarın. Evi taşımak beni nefret ettirmişti ve tekrar bu eziyeti yaşamak zorunda kaldım. Bildiğin işkencenin adı taşınmakmış. Allah'tan çok fazla eşyam yok da annemin de yardımıyla toparlanmakta çok sorun yaşamadım.

Yine de tekrar yeni bir şehre gitmek ve bu kadar kısa sürede yeniden başlamak yorucu. Fiziksel yorgunluk bir yana mental bir yorgunluk başka bir yana. Hiç kimseyi tanımadığım şehirlere gitmek gibi bir kaderim var sanıyorum. Pécs'ten sonra Bursa ve şimdi de Eskişehir. Bilmiyorum ki devamı gelecek mi bu değişikliklerin. Umarın bir daha sıfırdan çevre edinmek zorunda olacağım bir yere gitmem. En azından uzunca bir süre rutin bir hayatım olsun istiyorum.

Bursa'da ki zamanın sonu geldi artık zaman Eskişehir'in...

Seferi ...

2011-02-18T09:24:00.000-08:00

Son 1 yıl içerisinde 2 kez şehir değiştiriyorum. Bursa maceramız hayırlara vesile olmasını umduğum başka bir maceranın ön perdesi olarak sona ermiş bulunmakta. Bundan böyle kalbimiz Es-Es diyerek atacak.

Bursaspor için sevinip üzülmeye henüz alışmışken ve hatta daha taraftar atkısını yeni almışken şehir Eskişehir'dir demek garip geliyor. Ama son dönemlerde kafamı çok meşgul eden ve kendimi takılıp kalmış hissettiren o duygudan kurtulmuş durumdayım. Sanırım her ne kadar gazla çalışmadığımı söylesemde her Türk gibi çoğu kararımda duygularımdan etkileniyorum.

İçimdeki insan sevgisini söküp atmak istesemde artık bu sevgi çok derinlere kök salmış. İnsanlar sıkıntı çekerken ve elimden birşey gelebilecekken oturup köşemde bekleyemiyorum. Bedeli varsa bile. bunu ödüyorum ki bu durumda şehir değiştirmek ve tekrar taşınmanın o dayanılmaz çilesine katlanmak o bedelin adı oldu.

Gerçi, ciddi şekilde prestij kazandım ve küçük çaplı bir terfi bile aldım. Ama çalıştığım insanları ve buradaki rutini seviyordum. Daha çok sorumluluk ya da göreve karşı ise alerjim var. Hele şimdi bir de ekip yönetmem gerekecek ki benim gibi Türkiye gibi iş yapmanın en önemli yardımcı unsurunun karizma olduğu bir yerde karizması ciddi anlamda eksik olan birinin cekeceği zorluklar ise şimdiden kafamı kurcalıyor.

İnişler ve çıkışlarla dolu bir psikolojim var ama artık belli bir stabilizasyona ulaşmasını umuyorum. İş ile ilgili konulara gereğinden fazla önem verdiğimin ise artık daha çok farkındayım.

Hayatta oluş nedenlerime daha sıkı sıkıya bağlanmaya gayretlerim devam edecek...

Unutma !

2011-02-12T14:50:00.000-08:00

Unutma ! bir gün öleceksin.

Unutma ! rızkı veren Allah.

Unutma ! hayır bildiklerinde şer, şer bildiklerinde hayır vardır.

Unutma ! elemlerin yok olmasında lezzet vardır tıpkı lezzetlerin yok olmasında elem olduğu gibi.

Unutma ! herkes insan ve her insan hata yapar.

Unutma ! hayat sana uzun gelebilir ama aslında varlık yolculuğunda bir andan ibarettir.

Unutma ! tüketmek için yaşamıyorsun ve hayata geliş amacın "başarılı" olup çoook para kazanmak değil.

Unutma ! annen hariç hiç kimse için önemli değilsin.

Unutma ! ne kadar kasarsan kas, herşey olacağına varır.

ve unutma ki ! bazen unutabilmek sana verilmiş en büyük lütuftur.

Ben Ben Ben Ben

2011-02-05T15:45:00.000-08:00

Hayat ile kurduğum ilişkinin inançlarımla bağdaşmıyor olması rezalet. Sadece "Ben" diyen biri olmaktan kurtulamıyorum.

Herşeyin benimle ilgisi olmalı, sadece benim dediklerim olmalı ve herşeyi benbilmeliyim. Sürekli bir mücadele içindeyim. Kendimi kendime beğendirmek için yapılan çok umutsuz bir mücadele. Hep Allah'ın bana verdiği yeteneklerden daha fazlasını istiyorum ve bu fazlayı hiç uğraşmadan ya da bir bedel ödemeden talep ediyorum. Daha da aptalca olan ise istediklerim olmadığında bayağı bayağı depresyona giriyorum.

İmanın gerçekten ne olduğunu anlamak için sanırım bu psikoloji içinden geçmek gerekiyormuş. Zira, gerçekten inanmak inandığın gibi yaşamakmış. Yoksa, inandığını söyleyip herkes gibi yaşamak değil. Sürekli olarak zevk aldığım şeyleri yapmak gayesindeyim. Sürekli eğlenmek istiyorum. Halbuki asıl yapmaya çalıştığım düşünmemek ya da unutmak. Hayatıma anlam katacak şeylerle ilgili ise risk almıyorum bile. Denemekden acizim...Şimdiye kadar hayatıma yöne veren tek şey ideallerim değil korkularım oldu. Belki büyük günahlardan kendimi kısmen sakınabildim ama gerçek manada bir ruhi olgunluktan çok uzağım.

Kendimle ilgili 4 tane iyi şey aradım ama tek bir tane dahi bulamadım. Gecenin bir vaktinde oturmuş bunları yazıyor olmak dahi durumun vahametini ortaya koyuyor sanırım.

Prozac alanları gerçekten anlıyorum.

Neden Güzel Gömleklerin Ütülenmesi Zor !!

2011-01-17T22:26:00.000-08:00

Çok önemli bir sorunsal ile karşı karşıyayım. Tüm beğendiğim ve hatrı sayılır miktar para ödediğim gömleklerin ütülenmesi dehşet derecede zor. Bu gömleklerimi ütülerken resmen işkence çekiyorum. NEDENNNNNNN !! Güzel gömleklerin de ütülenmesi kolay olacak teknoloji seviyesine insan oğlu henüz ulaşmadı mı?

ya da

Her güzelin bir kusuru olmalı mı?

Hem güzel hem ütüsü kolay gömleklerim olsun istiyorum. Bu hayat bari bunu bana çok görmesin...

Maybe I am not as smart as I think*

2011-01-07T07:25:00.000-08:00

Belki zannetiğim kadar zeki değilimdir...

Herhangi Bir Yıla Başlarken

2011-01-02T22:23:00.000-08:00

Adet olduğu üzere insanlar önemli tarihlerde hayatlarının gidişatını gözden geçirirler. Doğum günleri, çok yakın birinin öldüğü günler ya da çok yakın birinin mezuniyeti, evlenmesi, çocuk sahibi olduğu vb. günlerde...Yılbaşı da bu günlerden biridir.

Bu tür günlerde insan yaşamaya bir an olsa ara vererek düşünmeye başlar. Ben napıyorum? Hayatım nereye gidiyor? Ya da yeni başlangıçlar için milat olarak o günü seçerler: "şimdiye kadar kötüydü ama bunbdan sonra herşey çok güzel olacak" diye kendilerini kandırmaya çalışırlar.

Benim için bu iç hesaplaşma ömür törpüsü olarak her an zihnimi kemirdiğinden dolayı özel günlere ihtiyaç duymuyorum. Benim için 2010 da ondan önceki yıllar gibi sıradan bir yıldı. Zaten, özel bir yıl olması için ne lazım onu da bilemiyorum orası da ayrı.

Sonuç olarak geçmişten gelen tecrübelerimin neticesinde 2011'in de herhangi bir yıl olacağına dair kuvvetli bir izlenimim var. Ne olacaksa hayırlısı olsun ise bu yılla ilgili tek dileğim.

Ruhu Dezenfekte Etmek

2010-12-24T07:09:00.000-08:00

Pis birşeye değdiğinizde içiniz gıcırdar, tiksinirsiniz ya şimdi ben öyle hissediyorum. Ruhumun kirlendiğini, pislendiğini ve artık leş gibi olduğunu görüyorum.

Öte dünya ile olan bağlantımda bir kopukluk var. Ne namazlarım namaz ne dualarım dua. Bir hissizlik hakim ruhuma. Hayatımın inanılmaz bir hızla akan rutininden başımı kaldırmaya fırsat bulamıyorum. Kalkıyorum, çalışıyorum, yiyorum, içiyorum ve yatıp uyuyorum. Ama hiç düşünmüyor ya da hissetmiyorum. Dümdüz, renksiz biri oldum çıktım.

Acilen ağlamam lazım. Ruhumu dezenfekte etmek için gözyaşı lazım. Sonsuzlukla irtibatı gözyaşlarımla kurabilirim. Zaten daha önce yapmıştım. Tekar yapabilirim.

Ha gayret...

Şizofrenik Toplum

2010-12-14T06:39:00.001-08:00

Şizofreni denen hastalığa düçar olmuş bir topluma mensup olduğumdan şüphelenmekteyim. Her ne kadar psikolojik bir rahatsızlık olup bireysel bazda değerlendirilmesi gerekse de bence şu an yurdum insanlarının oluşturduğu bu toplumun ruh halini en iyi bu şekilde tarif edebilirim.

Bir yandan, din, kültür ve ahlak bilgisine atıf yapan bir gelenek diğer yandan ölümüne kapitalist, şuursuzca tüketen ve değer yargılarını sadece kazandığı para ile sahip olunan metalarla ölçen bir yaşam pratiği. Bu ikisinin aynı bünyede barınması sonucunda da şizofrenik bir ortam çıkıyor karşımıza.

Benim gibi kafası karışmış, zihninin ırzına geçilmiş birinde bu toplumun nasıl bir tahribat yaptığını anlatmak için 29 harfli bir alfabenin imkanlarının yeterli olacağını sanmıyorum. Ruhumun röntgeninin çekilip, ışıklı altında bakılması gerekir. Bunu yapabilecek kimsenin olmaması ise hasta olmaktan daha beter birşey. Allah kimsenin başına dermanı olmayan dert vermesin.

Güvensizlik, kuşku, aidiyetsizlik ve belirsizliğe karşı korku gibi duygular bu toplumda yaşamanın yarattığı tahribattan sadece bir kısmı. Bunlara ilave olarak fıtratımda ki zaafları da eklersek, durumumun ne kadar vahim olduğunu belki anlatabilirim.

Bazen "herkes" gibi olmak istiyorum. Herkes gibi yaşarken herkes gibi olamamanın yorgunluğuna dayanamıyorum. Ama sonra bakıyorum herkes acaba kendi içinde dengeyi bulabilmiş mi ki? Ya da zannettiğim gibi bir "herkes" var mı? Eğer "herkes" benimle aynı şeyleri sorguluyorsa nasıl dayanıyorlar böyle yaşamaya? Yok eğer sorgulamıyorlarsa nasıl oluyor da sorgulamadan böyle koyun gibi yaşıyabiliyorlar?

Sorular, sorular, sorular...

Geçim Derdi

2010-12-06T11:12:00.000-08:00

Hayatta en çok hangi özelliğimi değiştirmek istediğim sorulsa geçim derdi için endişelenen yanımı değiştirmek isterdim. (Sanırım buu soruya da farklı zamanlarda farklıl cevaplar veriyorum. Pek tutarlı değilim bu konuda da)

Bugünlerde yine azdı bu geçim derdi korkum. Somut olarak yaşadığım bir gelir eksikliği değil benimkisi ama nedensiz yere bir kuruntu mu onu da bilmiyorum. Mantığım ile inancımın bir kombinasyonunu kullanarak düşünebilsem aslında hiç de endişelenecek birşey değil derd-i maişet. Ama yine de içimden birşeyler sürekli endişe halinde. Halbuki, geçim derdi için endişelenmeyi ve sadece para kazanmak için bir değer üretme kaygısı olmadan çalışmayı iğrenç buluyorum.

Aslında ailemin tüm hayatım boyunca yaşadığı ekonomik türbülanslar bu tür korkulara karşı bana bağışıklık kazandırmalıydı. Görünüşe göre kazandırmamış. Kafamda yaptığım bir bütçe oluyor ve bir miktarı kara günler için kenara ayırmaya çalışıyorum ama istediğim birikim gerçekleşmediğinde kendimi güvensiz hissediyorum. Bu da bende inanılmaz büyük bir huzursuzluk yaratıyor.

Baktığında ne kadar plan yaparsan yap, ne kadar birikim yaparsan yap, 1 günde herşeyini kayıp edebilirsin. Çünkü bu hayat...Herşey olabilir ve herşey imtihan. Tüm bunları bilirken bu şekilde kendimi sürekli baskı altında tutmaktan da utanıyorum. İnandığım değer sisteminin hiçbir yerinde bu tür bir korkuya yer yok.

Yaşadığım bir sürü çelişkiden biri de bu derd-i maişet ve gelecek korkusu. Sanırım imtihan olduğum konulardan biri de bu. Kendime tekrar tekrar hatırlatmam gerekiyor ki; Rızkı veren Allah !!!

Ben Sussam Alem Susmuyor

2010-11-25T13:59:00.001-08:00

Kelimeler olmasa ve herşeyi lisan-ı hal ile anlatsam.

Ya da anlaması zor olan şeyleri anlatmak derdim olmasa.

Ya da anlatmayı denediğim anlaşılmadığımın farkına varamayacak derece ahmak olsam.

Ya da ben sussam ve sadece gözlerim konuşsa.

Ya da bir çığlık atsam tüm alem sussa.

Ya da illa birileri konuşacaksa, sadece fikri olduğu konularda bilgisi de olanlar konuşsa.

Ya da kendimi aşsam da kendimi konuşmak zorunda hissetmesem.

Ya da en azından konutuğumda dinlenmediğimde içimdeki infilak hiç var olmasa.

Sanırım en iyisi ve elde edilebiliri bu sonuncusu oldu...

Bıyıklar Yok Olsun

2010-11-23T10:44:00.000-08:00

Kamuya hizmet amacı ve idealiye giriştiğim bu yeni işte ilginç bir tipleme ile karşılaşıyorum. Bu da bıyıklı bürokrat tipi. Daha önceleri bıyıklı hocaları eleştirmiştim ama bu bıyık olayı hocalarla sınırlı değilmiş. O kadar çok bürokrat bıyıklı ki artık bana gına geldi.

Nedir Allah aşkına bu bıyık olayı. Sakalı anlarım ya da sinek kaydı traşı ama nedir bıyık??? Bir de bu amcalar, dayılar ya da ağır abiler gerçekten post feodal dönemde yaşıyorlar. Hani yavaşlığından ve geriliğinden şikayet ettiğimiz bu devlet varya aha tam da bu bıyıklılar yüzünden ilerlemiyor.

En büyük protokol problemleri de genelde bıyıklılar yüzünden oluyor. Saçma sapan bir protokol kültürü içlerine işlemiş bu bıyıklıların. Acilen bıyıklıların tasfiyesi gerekiyor ve yerine daha makul daha iş ve sonuç odaklı aynı zamanda da modern görünümlü kişilere bırakmaları gerekiyor. Ayrıca yeni neslin bir toplantı açılış konuşması yapmak için can atmamasını da umuyorum. Her toplantı açılış ortalama 2 saat sürüyor. Geri kalan toplantı açılıştan daha kısa sürüyor. Doğal olarak da benim açılışlarda uykum geliyor.

Heyecanla bekliyorum ki yeni nesil yani 30-40 yaş aralığında ki bürokratlar acaba bu post feodal bürokratlarının ötesine geçebilecek mi? En azından e-mail atabildiklerini düşünürsek sanırım bir ümid var.

Haydi Türkiyem, durmak yok ileri !!!

İtiraf Ediyorum AVM'leri Seviyorum !!!

2010-11-07T12:05:00.000-08:00

Tamam AVM leri seviyorum. O insan eliyle yapılmışlık, standard mağaza dağılımı, parlak zeminler ve ışıklandırma beni cezbediyor. Acaba bu antikapitalistliğimle çelişiyor mu?Büyük bir ikilem bu. Avm sevgim ve ideolojim. Dünyanın heryerinde aynı olan bu AVM yapısı aslında nereye gidersen git seni memlektinde hissettiren birşey.

Şimdi, bazı globalleşme karşıtları tek tipleştiren bir eğilimi olan AVMleri sevdiğim için beni kınayabilirler. Haklıdırlar da...

Peki, ama gönül ferman dinlemiyor ki! Haftasonu olmadığı sürece, boş zamanlarda avm gezmeyi seviyorum. Bazı markaları takip etmeyi, yeni şeyler var mı diye kontrol etmeyi seviyorum. Tanrı beni affetsin :(

Peki, avmlerin sevmediğim yönü yok mu? Pazar günleri avmleri sevmiyorum mesela. Özellikle nefret ettiğim şey, çekirdek ailelerin sabahtan akşama çocuklarını da alıp avmleri gezmeleri. Neden???Yaw evde oturun, ya da gezecekseniz açık havada gezin, akraba ziyaret edin. ne işiniz var avmlerde?

Ama düşününce bulabildiğim tek kötü şey bu. Dubai'yi sevme nedenim neyse avmleri de aynı nedenden seviyorum. Yapaylığı ve sanal mükemmellik iddiası nedeniyle. Ben bir yüzeyselciyim(bu kelimeyi de yeni uydurdum. Türk diline armağanım olsun)

Affet Beni Blog

2010-11-03T12:16:00.000-07:00

Ben genlerine tembellik gömülmüş kendisinden nefret eden biriyim. Tek zevkim bu blog ama ona bile zaman ayırmıyorum. Hee tabi geçerli mazeretlerim var. Yoğunum, yalnız yaşıyorum, okul var, takım elbise giyilecek bir işim ve dolayısıyla yığınla ütü ve çamaşırım var falan filan...

Ama yine de hissettiklerimi ve aklıma gelenleri yazmazsam, zaman zaman yazdıklarımı okumazsam bir yanım hep yarım kalmaz mı? Nasıl anlayacağım gelişip gelişmediğimi? Hayatım hep rölatif kalmaz mı eğer yazıp okumazsam? Mutlaklığa nasıl ulaşırım? Günlük yaşayıp günlük düşünmekten kendimi nasıl korurum?

Di mi?

Affet sen beni blog, idare et demiyorum tam tersine haklısın diyorum. Neden tembellik ediyorum ki?

Kış Kasveti ile Geldi...!

2010-10-17T07:01:00.000-07:00

Hiçbir zaman kendimi "kış" insanı olarak görmemişimdir. Zaten, gidip yaşamak istediği yer olarak Dubai hayali kuran birinin kışı sevmesi pek tutarlı olmazdı herhalde. Ama, Bursa'da kış heryerde olduğundan daha mı çirkin yoksa bana mı öyle geliyor anlamadım. Gerçekten pis, kasvetli ve vıcık vıcık bir kış var burada.

Küresel olarak ısınan dünyada mevsimler arası geçişlerin azaldığına dair bla bla duymaktan bıktığımdan dolayı hiç sonbahar olmadan kavurucu sıcaklardan bol yağmurlu ve soğuk bir kışa geçtiğimiz ile ilgili şikayet edecek değilim. Ne yapalım ki durum bu. Ne ilkbahar var ne sonbahar. Yaz ve kış...Tıpkı bir önceki 2 partili meclis gibi. Daha az geçiş daha sert renkler.

Sürekli depresif ve kapalı bir hava var burada. Bugün bir ara güneş açar gibi oldu ama sadece 1-2 saat sürdü. Modu direkt olarak hava durumu ile ilişkili biri olduğumdan acayip depresif hissediyorum kendimi. Hiç nedensiz yere güzel havada kendimi iyi hissetmem gibi, yine nedensiz yere kötü havalarda kendimi kasvet içinde buluveriyorum.

Sanırım önümdeki birkaç ay sürekli böyle geçecek. Zaten hava 6 civarında kararıyor ve bu da ayrı bir depresyon nedeni benim için. Gün ışığı çekilince saat kaç olursa olsun kendimi bitkin ve yorgun hissediyorum. Üretkenliğimi de öldüren birşey bu.

Bu tür kasvetli havaların tek iyi yanı daha çok yazasım geliyor. Benim ilham meleklerim de sanırım güzel havalarda kendilerine yapacak birşeyler bulurken kötü havalarda gelip beni buluyorlar.

Kötü havanın en azından bir tane iyi yanı var. Buna da şükür !

Kendine Tapanlar

2010-09-14T04:42:00.000-07:00

Beni deli eden şeylerin listesini yapacak olsam asla düzgün profillendiremeyeceğim bir tip insandan bahsetmek isterdim. Bu insan, yaşamını putlaştıran insandır. (Burada özellikle "yaşam" kelimesine vurgu yapıyorum. Zira, hayat ile yaşam arasında ki farka daha önce vurgu yapmıştım.)

Bu insanlar bir konuşmaya başladıklarında sanırsın ki dünya onların etrafında döner. Yaşadıkları sadece onlara hastır ve tarih boyunca kimsenin başına gelmemiştir. Bu kişiler sözleri ile tavır takınmazlar. Kelimeler ile durumlarını dile getirmezler ama lisan-ı halleri ile hep bu moddadırlar. Yaşamaktan keyif almaya o kadar çok odaklanmışlardır ki, varlığın anlamına kafa yormayı gereksiz bulurlar. Güzel görünmek için çaba sarfederler ama güzellik kriterleri bile kendilerine ait değil, başkalarına aittir. Güzel görünmek, güzel şeyler düşünmekten daha önemlidir bu ahali için. Ruhları ile ilişkiyi koparıp sadece bedenlerine konsantre olmuş durumdadırlar.

Yalnız kalmaktan korkarlar ya da mecburen yalnız kaldıklarında yaşamlarında ki herşey gibi bunu da abideleştirirler. Bir aşığın, aşkına şarkılar yazması gibi yalnızlıklarına şarkılar yazarlar. Halbuki; yalnızlağa doğuştan mahkumdur bu kişiler. Etraflarında bulunanlara değer vermediklerinden sadece bir kalabalık içinde bulunurlar belki ama yalnızlıklarına derman değildir bu durum.

Gittikleri, yaptıkları, kazandıkları herşeyi o kadar büyütürler ki; kendinizi bu kişilerin yanında ya gereksiz ya da başarısız hissedersiniz. Eğer ezik bir profilseniz ise bu tiplere hayran olursunuz. Sadece yaşamlarının ışıldayan taraflarını gösterir bu tipler. İnsani olan şeyin zaaflarımız ve acziyetimiz olduğunu bilmezler ya da düşünmek istemezler. Bizi insan yapan ve yaşamımıza hayata çeviren şeyin ne olduğunu anlamaktan fersaah fersah uzaktırlar.

Kazandıkları şeyleri abideleştirirken, kayıp ettikleri şeylerle de harap olurlar. Ölüm ve yaşlılık bir kabustur. Bir paket olarak yaratılana verilen tecrübe edilmesi gereken şeyler olarak değil de bir musibet gibi görülür ölüm ve yaşlılık.

Hasretin de bir lütuf olduğunu bilmezler. Bazı şeylere sahip olmayı hayal etmek, gerçekten sahip olmaktan çoğu zaman daha güzelken bu muhterem şahsiyetler, sürekli bir şeyleri elde etmekle meşguldürler. O kadar ki; elde ettiklerinin keyfini çıkarmadan başka şeyler elde etmenin derdine düşerler.

Sadece, azıcık kendileri ile barışsalar, yaşamın amacını anlamak için gym de geçirdikleri zaman kadar düşünmeye zaman ayırsalar o kadar hafifleyecekler ve putlarından kurtulacaklar ki...

Ben ise sadece bu insanlara acıyorum ve onlar için üzülüyorum. Hayatlarını dert, tasa, hüzün içinde geçiyorlar. Ne kadar zavallılar ...

Bayramda Globalleşmek

2010-09-08T21:50:00.000-07:00

Sanırım bu bayram yazılırını rutine bağlayacağım. Her bayram yazmamakla beraber yine bir periyot çerçevesinde yazdığım tek yazı konusu bayramlar sanırım.

Bu bayram diğer bayramlardan farklı olarak bayram namazında imamın değindiği konu çok ilgimi çekti. İmam, yardımlaşma ve fazileti üstüne vaaz verirken bir yerde "globalleşen dünyamızda" dedi. Nasıl ya !!!:S

Bir tek imamlar kalmıştı globalleşmeye ayak uydurmayan şimdi onlarda kervana katıldı. Hayırlı uğurlu olsun.

Bayram atmosferini çok seviyorum. Her ne kadar globalleşen imamızda olsa bayramlar bayramdır.

Keşke hergün bayram olsa :)

Türk Yöneticiler: "Türk Usulü İş Yapmak"

2010-09-07T00:22:00.001-07:00

İş hayatında bir iş yapma tarzı ile dalga geçeceksem direkt olarak "Türk usülü yapmayın bu işi" derim. Yıllardır kullandığım bir tabirdir bu.

Nedir bu "Türk usulü" peki?

Bizim bir alışkanlığımız var. Kolayı zor, zoru imkânsız, imkânsızı ise mümkün kılarız. Bu durum ise yaptığımız iş başlangıçta kolay olmasına rağmen bitirdiğimizde çok zor bir işi başardığımızı sanarak bizi bir ilizyona sürükler ve mutlu oluruz. İşte bizim usulümüz budur. Ancak, bu durumun bize kayıp ettirdikleri zaten sıkıntısını çektiğimiz kaynaklarımızın israfı ve zaman kaybıdır. Bundan dolayıdır ki; savaşlar geçirmiş ve baştan başa yıkılan ülkeler bile bize tur bindirebilmiştir.

Neden böyle bir iş döngümüz var sorusuna verebilecek cevap ise hiç kuşkusuz bizim yönetici ve karar alıcılarımızın profilidir. Bizim yönetici / karar alıcılarımız tıpkı Türk futbol milli takımı gibidir. Yetenekli oyunculardan kurulu milli takım oyuncular bireysel olarak bir değer ifade etseler bile fizik ile mental güçleri eksik olduklarından ve en önemlisi de "fundamental" denen temel oyun bilgisenden yoksun olduklarından istikrarlı sonuçlar alamazlar. Büyük iniş çıkışlar gösterirler. Ondan dolayıdır ki; kriz ortamlarında mucizeler yaratan yöneticilerimiz ortalık süt liman iken hiç bir varlık gösteremezler. Çünkü iki ortamın gereklilikleri farklıdır. Maalesef, kriz bir ekstrem olay olduğundan bu ortamda elde edilen başarılar sürekli ve uzun dönemli başarılar yanında yanıp sönen bir yıldız gibi kalmaktadır.

Türk yöneticilerinin düştüğü yanılgı belki de Türk insanının da genel zaafı olan acelecilik ve metodoloji yoksunluğudur.Bunun ise yöneticilere verilen akademik eğitimle hiç bir alakası yoktur. Bu bir kültür iş yapma meselesidir. Zira, bizim yöneticilerimizin eğitimleri uluslararası standardlar da hatta üstündedir. Bununla beraber bir işe başlamadan önce fizibilite, planlama ve method üstüne konuşmalara hiç zaman ayrılmaz bizim ülkemizde. Kervan yola çıkarılır sonra da yolda düzülmeye çalışılır. Çoğu zamanda düzülemez...Bir an önce sonuç almaya çalışmanın getirdiği bu eksiklik, sonuçların alınamadığı durumlarda şirketleri kaosa sürükler. Ama bundan daha vahimi ise şans eseri ya da konjektür gereği bir başarı sağlandığında bunun sürdürebilirliği mümkün olmamaktadır. Bu da yan etki olarak hep şikayet edilen kurumsallaşamama sorununa kaynaklık etmektedir.

Sadece kısa vadeli düşünebilen bir yönetici profilimiz var. Belki bu durumun nedeni ekonomik krizlerle hem dem olmuş bir jenerasyonunun şu an yönetici olmasından kaynaklanıyordur ve bu bir miktar maruz görülebilir. Çünkü, kısa aralıklarla krize giren bir ülkede uzun vadeli bir plan yapmak mümkün olmadığından fırtına da gemisini en iyi yöneten kaptanlara ihtiyaç duyulması da normaldir. Fakat, artık farklı bir dönem var. Ufku geniş, ajandasında bir dünya olan ve büyük düşünen yöneticilere ihtiyaç var.

Bu yöneticilerin yapması gerekenlere dair koca bir literatür kitap ve makale var ama ben de amatörce bunlara değineceğim ki ızdırabım bir nebze dinsin:

* Ekip kurarken sadece yönetmesi kolay emir erlerine değil iddialı ve yöneticiyi gerektiğinde yeni fikir ve önerileri ile zorlayabilecek kişilere yer vermekten korkulmamalı.

* Tüm işlere başlamadan önce üst ve altlarından fikirleri değerli kişilere danışılmalı ama kararı kendisi almalı ve aldığı kararı sahiplenmelidir. Bu sahiplenmeyi ekibe de hissettirmelidir.

* Kısa, Orta, Uzun vadeli önceliklerini belirlemelidir. Bunları zamanı geldikçe ekip ile paylaşmalı ve onları da işin bir parçası yapmalıdır.

* Fizibilite yapmadan hiç bir işe başlamamalıdır.

* Düzenli planlar ve üstüne düşünülmüş stratejilerle hareket edilmelidir. Hiss-i kablel vuku durumlardan mümkün oldukça kaçınılmalıdır.

* Tüm çözüm ortakları ile kazan-kazan ilişkisi kurmaya odaklanmalıdır. Kısa vadeli kendi çıkarı yerine uzun vadede güvene dayalı ilişkilere önem vermelidir.

* İnsiyatif almak konusunda korkak davranmamalı ve yine kısa vadede üstleri ile sorun yaşanmak pahasına uzun vadede getirisi olacak ve inandığı projelere girişebilmelidir.

* Veri toplama ve derlemeyi bir külfet değil işinin en temel parçası gibi görmeli ve gerekli organizasyonu yapabilmelidir.

Şimdilik bu kadar...İleride muhtemel bir edit yapabilirim.

12 Eylül Geçse de Kurtulsak...

2010-09-01T23:42:00.000-07:00

12 Eylül referandumu...Kimilerine göre Türkiye için yüzyılın fırsatı kimilerine göre cumhuriyetin sonu. Bana göre ise kısır çatışmaların, kısa vadeli politik çıkar peşinde koşanların şov zamanı.

Her daim iç politikadan nefret etmişimdir. Rezil ve seviyesiz insanların iştigali ola gelen ve sokaktaki vatandaşı hedef alan, bir dizi yalana dayanan söylemlerle yapılan bir eylemdir politika ve bu durum Türkiye'ye has bir durum değildir.

Hele demokrasi denen garabet ve bunun politikaya alet edilmesi beni çileden çıkarıyor. Yahu, herkese 1 oy hakkı verirsen zaten politikanın bu kaliteden daha yukarı çıkması mümkün olamaz ki? Daha ne beklemek lazım?

12 Eylül referandumundan benim ümidim (sonradan bir hayal olduğunu anladım) şuydu: Bu sefer partiler üstü bir tartışma olabilir, kişilerden ziyade eylemin kendisi tartışılır buna göre EVET ya da HAYIR denilirdi. Ama özel bir ilgisi olmayan kimse referandumun ne ile ilgili olduğuna dair bir fikir sahibi olduğunu sanmıyorum. Birkaç cılız bilboard ya da gazete ilanı haricinde içeriğe dair bilgiden ziyade, partiler arası deve güreşine şahit oluyoruz.

Yahu bu anayasa değişikliği. Herkesin anayasası yani. Mutabakat arayışı olacağına "iyi olan kazansın" tarzı bir yaklaşımın kime ne faydası var. Gören de belediye seçimleri için kampanya yapılıyor sanır. Yuh artık....!

Bir an önce bitsin bu kampanya dönemi. Hergün birbirlerine laf atan parti sözcüleri ve başkanlarını duymak, görmek, okumak istemiyorum. Artık siz susun, gözleriniz konuşsun.

Ayrıca sokaklarda araba dolaştıran 90 lardan kalma zihniyeti de kınıyorum. Hatta kendilerine ve o zihniyeti bu kişilere aşılayanlara da küfür ediyorum. Zart-zurt şarkılarla bangır bangır araba dolaştırmak nedir yaaaa !

Maybe I am not as smart as I think *

2010-08-31T05:26:00.000-07:00

* Belki de düşündüğüm kadar zeki değilimdir

Üniversite hayatımının harcanmışlığı yüzünden IQ'mun sanırım 15-20 puanını heba etmiş durumundayım. Her ne kadar halâ insanların hüsn-ü zann'ı nedeniyle zeki olarak sınıflandırılıyor olsam da ben, benden eksilenin gayet farkındayım.

Teknik zeka konusunda hiç bir daim iddialı olmamakla beraber matematik modelleme ve çözümleme konusunda iyiydim. Tabii bir zamanlar... Şimdilerde sadece eski günlerden hoş bir seda var kulaklarımda. Hey gidi günler :(

Bu durumun birkaç sebebi olabilir ama ben en çok Lamarck'ın "kullanılmayan organlar körelir" teorisini beğeniyorum. O kadar uzun zamandır zekamı zorlayacak işlerden uzağım ki, kullanmamaktan körelmiş olabilir.

Ama daha korkunç bir teorim daha var. Yüzleşmek istemesem de bu da bir ihtimal :

"Ya hiçbir zaman zannetiğim kadar zeki olmamışsam"

Eğer hal bu ise, durumum içler acısı olabilir. 3-5 ÖSYM sınavından aldığım sonuçlarla kendimi bir halt sanıyor olabilir miyim gerçekten?

Belki ...

Edit: Gothe'nin lafına rastladım biraz önce. Bayıldım..."The intelligent man finds almost everything ridiculous the sensible man almost nothing" ... Ben de herşeyle geyik yapabildiğime göre intelligent mı oluyorum? Konumuzla alakalı diye edit ettim :)

29'a 1 kala ...

2010-08-27T01:37:00.000-07:00

Ahann da 29 oldum. Ne etcez şimdi?

29 olan yarın birgün 30 da olur...

depresive mode is on !

Son 2 yıldır bu yaş olayına takmaya başladım. Artık başaramadığım şeyleri başarabilmek için zamanım daralıyor da ondan mı acaba?

İyi ki doğdun dediğinde bunda samimi olan (annem hariç) kimsemin olmamasının da payı vardır belki?

29 yıl yaşayıp da zerre kadar katma değer üretmemiş biri olmaya nasıl dayanabildiğime de şaşırıyorum. Bu da tamamen ayrı bi rkonu zaten. Yuhhh diyorum kendime.

İftar Vakti

2010-08-22T09:39:00.000-07:00

Bu sene Ramazan'da mahsunum. Yalnız geçirdiğim 2. Ramazan bu ama bu sefer ki tam sefillik. Uhrevi ortamdan istediğim gibi yararlanamadığım gibi iftar ve sahur etmenin de angaryadan öte bir anlamı yok.

Zaten nefsime en zor gelen ibadet oruçtu ama iftar işi güzel kılıyordu. Halbuki, şimdi hiç de öyle değil. Yemekleri kendim hazırlamak zorunda olmamın yanında bir de yemek sonrası bulaşıkları yıkama zorunluluğu beni deli ediyor.

12. gün de biterken yine duvarlara attığım çentiklerle şafak sayıyorum. Ha gayret...

"Ben" Olmanın Dayanılmaz Zorluğu Üzerine Yeni 1 Yazı

2010-08-19T07:05:00.000-07:00

Bu aralar yine kendimle başbaşayım. Bir hezeyana kapılmış gidiyorum. Hani o birbirine benzeyen günlerim vardı ya. Onlar geri geldiler. Bir işe yaramayan ve bir işe yaramadığımı hissettiren o günler.

Bir şekilde rutine saplanıp kalmayı başarıyorum. Bazen rutini sevdiğimi söyleyerek kendimi avutuyorum bazen kendi çapımda radikallikler yaparak rutinimi kırıyorum ama sonuçta dönüp dolaşıp "ben" olmanın o lanet hantallığına geliyor ve yapışıyorum.

Sürekli kendimle bir derdim var. Adını koyamıyorum ama var. Birçok kişi sorunu etrafında arar ve suçu başkasına atarken benim hayatımda ki yegâne suçlu bizatihi kendim. Bir şekilde kendimi "ben" olmaya mahkum ediyorum. "Ben"i değişterecek şeyleri ararken ömrümün 29 yılı geçmişken, muhtemelen hiç bir zaman o şeyleri bulamayacağıma dair kendimi ikna sürecine girdim artık. Bulamayacağım zira, ben ne aradığımı bilmiyorum. Aradığım şeyin ne olduğunu bilmediğimden belki de zaten bulmuş ve hatta kayıp etmiş olduğumu da bilmiyorum.

Saçma sapan bir döngü bu. Kuyruğunu kovalayan kafesteki fare gibiyim....

Bursa'da Zaman

2010-08-10T11:32:00.000-07:00

Bursa'lı olalı bugün itibari ile 2 ay oluyor. Son 2 aydır anladığım tek şey ise, bu şehri gerçekten çok sevdiğim oldu. İstanbul'dan küçük bir şehir ama İstabul'un sahip olduğu herşeye sahip. Hatta yeşil alan itibari ile fazlası var.

Hayatımı ise rutine bağladım bile. Ev yerleştirmek bir dertti ama ilk birkaç hafta sonrasında artık tamamen yerleştim ve hatta alıştım sayılabilir. İşden eve bir hayatım var...Zaten İstanbul'da da farklı bir hayat değildi benimkisi. Ondan dolayı bu değişikliğin sosyal boyutu çok zorlamadı beni. Aynı antisosyal varlığım neticede.

Merkeze yakın bir yerde oturma konusunda aldığım kararın ise hergeçen ne kadar doğru olduğunu görmek içimi biraz daha rahatlatıyor. Uzunca bir süre daha buralarda oturmamam için bir neden görmüyorum. Zaten, taşınma fikri beni dehşete düşürüyor. Feci zor bir olaymış.

Peki Bursa' da beni cezbediyor? Sanırım buranın sahip olduğu ruh. Birçok yerden nefret etmemin sebebi olan ruhsuzluktan burada eser yok. Kurucu ruhun izlerini herşeye rağmen taşıyor. Her ne kadar, sanayileşme ve göç şehrin dokusunu yoketme konusunda iyi bir iş çıkarmış da olsa hala umut var. Bursa, İstanbul gibi tamamen yok olmayabilir.

Sokağa her çıktığımda, önünden geçtiğim her cumbalı ev, her çeşme, her hamam ve cami kendimi iyi hissetmemi sağlıyor. Hani o hep vurgu yaptığım bize ait ruhun esintileri benim de ruhumu okşuyor. İstanbul muhteşem bir yer. Güzellikleri ile kıyas kabul etmez bir yer. Bursa ise başka bir yer. Ruhu olan, tarzı olan ve hafızasını henüz kayıp etmemiş şehir.

Ne mutluyum ki buradayım...En azından şimdilik

Zincirlere Gelesice Mağaza Zincirleri

2010-04-19T13:46:00.000-07:00

Kapitalizmin en belirgin özelliği sermaye birikimi sayesinde rakiplerini alt edebilmiş firmaların pazarı ele geçirmeleri ve belli tipte ürünü dayatmalarıdır. Zincir mağazacılık böyle bir eğilimin sonucu çıkmıştır. Şimdi gelelim bu mağazalardan İstanbul'da hızla açılanlarına.

İnanılmaz bir hızla belli tür mağazaların açıldığını görüyorum. En hızlı açılanlardan başlayarak:

1- Ramiz Köfte: Arkadaş her mahalleye de açılır mı köfteci. Bizim mahalle için de bende bir beklenti oluştu artık. Heyecanla bekliyorum.

2- Erotik Shop: Şirinevlere bile açılmış. Geleceği son nokta bu olsa gerek. (Gerçi bu biz zincir mi bilemiyorum)

3- Tiki Kafeler: Bunlar tek bir sermaye grubu değil ama bir çeşit yeni tüketim alışkanlığını temsil ettiğinden listeme girdiler.

4- İddia Kafeleri: Her sokakta varlar. Aynı ganyan bayisi gibi birşey. Hatta bizim sokakta 2 tane. Ne şanslıyız.

5- Starbukcs: Bu uzun süredir istilaya devam ediyor. Hızı düşmekle birlikte hala her yere açılıyor.

6- Kahve Dünyası: Çakma Starbucks olarak o da 2. sınıf avm lerde kendine yer buluyor.

Seramik Parmaklıklı Hapishane

2010-04-13T04:43:00.000-07:00

İnsanlarla samimiyet kurmaktan kaçınan bir fıtratım var. Her zaman böyleydim ve değişmeye çalışsam da sanırım her zaman böyle kalacağım. Bu bir korunma mekanizması mı acaba? Hani, kırılmaktan, aldatılmaktan ya da üzülmekten korunmak için mi kendimi samimiyetten uzak tutuyorum ?

Aslında birşeylerin parçası olmayı, samiyet duyacağım insanlardan oluşan bir çevremin olmasını herşeyden çok istiyorum. Fakat kendimi korkularımdan ve endişelerimden oluşan bir hücreye hapsetmiş durumdayım. Halbuki, bu hücrenin parmaklıkları demirden ya da çelikten değil. Sadece seramikten. Birisi hafifçe zorlasa kırılacak kadar narin parmaklıklar bunlar.

Her ne kadar narin ve kırılmaya müsaitse de, kimsenin bu parmaklıkları test etmek gibi bir derdi de yok zaten. Herkesin kendine ait bir rutini var ve bunun dışına çıkma cesareti yok. Aynı benim gibi. Keşke biraz daha cesur olabilsem...

Post-Toefl Sendromu

2010-03-07T07:40:00.000-08:00

Nihayet, ben de stres unsuru olan toefl sınavına girdim ve çıktım. Bitti de kurtuldum aslında ama sınav beklediğim kadar iyi geçmedi. Hatta kötü bile diyebilirim.

Ama bu toefl denen melete bir daha girmeyi düşünmüyorum. Çok uzun sürdü. tam 4.5 saat. Zaten kötü geçmesinin en önemli nedeni de bu sürenin uzun olmasıydı. Kafamı toplamakta bir süre sonra zorlandım. Normal aslında...Ne de olsa yaş kemale erdi.Bu yaştan sonra sınava girersem böyle olur işte.

Hedef 100-105 arasıydı ama 90+ ya razı olucam galiba.

Kısmet artık :(

Pre-Toefl Haleti Ruhiyesi

2010-03-05T11:59:00.000-08:00

Tafıl denilen gavur icadı sınava yarın giriyorum. Bu sınav bende acayip bir psikoloji yarattı. Yıllardır bildiğimi sandığım ingilizceyi meğersem pek de bilmiyormuşum. Gerçi ben türkçeyi anadilim sanırdım ama öys ye giripte türkçe de 5 yanlış yapınca dumura uğramıştım. Benzer bir durum var işte.

Çok uzun, sıkıcı bir o kadar da ingilizce bilginden çok test yeteneklerini ölçen bir sınav bu. Ama en kötü yanı çok pahalı olması. Valla takdir ediyorum. Bir hesabıma göre bu sınav piyasasının değeri 1 milyar dolar yıllık olarak. Tam anlamıyla bacasız sanayi.

Yarın sabahın köründe sınava girecek olmak beni yine gerdi. Bu sınav psikolojisine tüm dönem geçmiş olmasına rağmen hala adapte olamadım. Bu yaştan sonra da olmam zor galiba.

Neyse, gazam mübarek olsun...

Mutluluk Benimle Saklambaç Oynuyor

2010-02-25T07:07:00.000-08:00

Azıcık beni tanıyanlar bilir ki bu tür bir cümle bana ait olamaz. Hem böyle alengirli laflar edemem hem de mutluluğu arayan, kovalayan biri değilim. Çünkü, mutluluk diye birşey yoktur.

Herneyse, şimdi mevzu mutluluk felsefesi değil. Konu bu cümleyi söyleyen kişi. Bunu söyleyen kişi, bizim üniversitede ki temizlik görevlilerinden biriydi. Cümleyi elinde bir süpürge tutarken yanında ki kapıda bekleyen simitçiye söyledi. Ben de yoldan geçerken bu duruma şahit olup dumura uğradım.

Yurdumun insanlarının edebiyata olan düşkünlüğü mü artıyor yoksa Ezel'mi izliyorlar da böyle oldular bence araştırılması gereken soyolojik bir olgu. Ama ne olursa olsun aklıma geldikçe kendimi gülmekten alıkoyamıyorum.

Mutluluk benimle de saklambaç oynuyor :P

Rahatımdan Olmak

2010-02-19T01:51:00.000-08:00

Garip bir metamorfoz geçiriyorum. Zevklerim, beklentilerim, ideolojim hepsi aynı anda ve tam olarak nereye varacağını bilemediğim bir yönde değişiyorlar. Kısacası, tüm karakterim ve ruhum kaos içinde.

Neden böyle oluyor bilmiyorum. Acaba, yaş ile alakalı bir şey mi? Büyümek dedikleri bu mu? Ya da sosyal çevremi değiştirmiş olmamla mı alakalı? Ya da beni en çok korkutan şey mi yani varlık ile ilişkiyi kurmaya ve varolduğun dünyaya değer katmaya çalışırken yolunu kayıp etmek mi?

Gayet rahat bir hayatım varken bir türlü yerinde duramayan, bir şeyleri sürekli kurcalayan yaramaz birine dönüştüm. Sürekli düşünmek, neden-sonuç ilişkisi kurmak, çoğu zaman yanılmak ve kendine yanıldığını itiraf etmek acayip yıpratıcı bir süreç. Gecelerim gündüzlerimle karıştı. Gündüzlerim ise mahşeri bir hesaplaşma ile geçiyor. Fiziksel rahatımdan ciddi bir kayıp olmamasına karşın ruhi ve mental dengem altüst olmuş durumda.

Bu süreç aynı zamanda çok da verimsiz. Hiçbir şey üretemediğim gibi altyapı eksikliklerimi de gideremiyorum. Sürekli kendine işkence halindeyim.

Hani bahsettikleri "bedel ödemek" bu mudur? Yoksa daha yeni mi başlıyorum? Eğer yeni başlıyorsam, önümde yaşayacak çok uzun bir ömür olduğunu sanmıyorum. Zira, bu şekilde yaşamaya çok uzun süre dayanabilecek bir bünyem yok.

Tek tesellim, kimsenin altından kalkamayacağı şeyle imtihan olamayacağına dair aksiyom. Eğer bu durumdaysam bir nedeni olmalıdır diye düşünüyorum. Umarım hiç olmazsa bu konuda yanılmam.

Heeeeey Millet !

2010-02-16T11:25:00.000-08:00

Uzuuuunca sayılacak bir süredir sürekli kendi üstüme düşünüyordum ki, bir anda benim en büyük hobim olan ama ihmale ettiğim konuya dönesim geldi. (Hep kendimle ilgili düşünmekte artık sıkıntı da verdi itiraf ediyorum.) Birazda millet hakkında düşüneyim dedim.

"Millet" ya da kimilerinin tanımlaması ile "el alem" ilginç bir kavram. Şimdi bu kavramın etimolojik, epistomolojik ve ontolojik yönlerine eğilecek modda olmadığımdan direkt sosyolojik boyutuna bodoslama olarak dalıyorum. (Bodoslamanın da ne olduğunu hala bilmediğimi de itiraf ediyorum ki bir gönderi de iki itiraf biraz fazla oldu.)

İlginç bir ortamda yaşıyor oldu bu millet. Kendilerine "heyyy millet !" nidası ile sesleniyorum ama beni duyarlar mı bilmem. Gerçi bu millet duysa da beni anlamaz. Ama ben vatan borcumu bu nida ile ödemek istiyorum. (Hani "bu millet adam olmaz" geyiklerine karşıyım ya o bakımdan.) Millete direkt küfür edeceğime küfür etmeden önce bir seslenmenin gereğine inanıyorum.

O kadar başı boş ve birbirine benzer hayatlar yaşar oldu ki insanlar, kafalarını bir kaldırdıklarında azıcık farklı yaşayanları görüp dehşete düşüyorlar. Sanki tek doğru, tek model ve tek alternatif varmış gibi. Malum sistem doğ, büyü, eğitil, tüket ve öl gibi lineer bir doğru üzerinde yaşamayı öven bir yapıda. Bunun sonucu olarak ta herkes yoldan çıkmadan, sağa sola bakmadan direkt olarak yaşıyor. Azıcık falso bile bu doğru üzerinden sapmayı ve dolayısıyla da sistem dışına itilmeyi beraberinde getirebilir.

Napıyor bu sistem insanlara? Tabii ki önce eğitiyor. Zekasına, yeteneğine göre bir eğitim veriyor. Sanıldığının aksine verilen bu eğitim gayet adil ve sistemin çıkarlarını optimize edecek şekilde.IQ su yüksek olanların geliri de bir miktar yüksek oluyor. Ama karşılığında ruhlarından oluyorlar. Ruhları ağzına kadar sistemin dışına çıkmanın ne tür felaketler getireceğine dair korku ile doldurulduğundan yaşam ile hayat arasında ki ilişkiyi kuramıyorlar ve neticede de yaşıyorlar ama zevk almıyorlar.

O kadar çok korkuyolar ki...

Mesela başarısız olmaktan korkuyorlar... Sonra yeterince şeylere sahip olamamaktan korkuyorlar... Milletin geri kalanının takdirini kazanamamaktan korkuyorlar...Çoluk çocuklarının kötü yola sapmasından korkuyorlar (ama kötü yolun ne olduğunu onlarda bilmiyor)...

Ama en çok ta sahip olduklarını kayıp etmekten korkuyorlar.......................

Herkes elindekinin kıymetini ve gerçek sahibini bileceğine bunların kendi hakkı olduğuna o kadar inanıyor ki, bu inançları sayesinde sisteme en büyük hizmeti ediyorlar.

Zeki ama akıllı olmayan bir güruh oluyor bu eğitilmiş kişiler. Sadece kendi faydalarını maksimize etmek için yaşayan ama günün sonunda faydasından çok, zararı maksimize olan bir fert çıkıyor karşımıza. İşte o kişi milletin yapıtaşı olan kişi.

Şimdiye kadar korkaklardan bahsettim zira, ancak zeki insanlar korkar. Peki korkmayanların hali ne? Onlar sisteme herhangi bir zararı ya da yararı olmayan bakiyeler. Yaşamlarının, haklarının hatta varlıklarının bir önemi yok. Zaten, eğitimleri de o kadar rekabetçi değil. Bunlar düşünmedikleri için acı da çekmiyorlar. Korkmadıkları için de sadece küçük ve gündelik çıkarlarının peşinden rahatça gidebiliyorlar. Yarın kavramı yok bu güruh için. Sayıları da bir hayli fazla olduğundan en güzel yönetim şeklinin de en yüksek manipilasyona imkan veren yönetim olması sistemin en makul bulduğu yöntem. Yani; Yaşasın demokrasi !

Nerden nereye geldim...Neyse zaten bu yazının bir sistem eleştirisi olmaması gerekiyordu. Olmadı da zaten ;)

Allah'sız Yaşamak

2010-02-03T10:49:00.000-08:00

Hayat ile yaşam arasında kavramsal bir fark buluyorum. Bana aynı şeyi çağrıştırmıyorlar. Hatta oturdum üşenmedim bir formül modelledim.

Hayat-Allah=Yaşam

Yaşam, sadece yaşamak. Hani doğmak, büyümek, YAŞAMAK ve ölmek zincirinin bir halkası olan amaliye. Biyolojik bir hadise. Yaşamı, anlamdıran ve hayat haline dönüştüren ise varlığın ve hayatın taa kendisi olan Allah. Allah ile yaşadığında hayatın oluyor fakat onsuz yaşadığındaysa sadece "yaşam"ın oluyor. Canlı cenaze tarzında bir yaşam. Belki biolojik fonsiyonların seni canlı statüsünde tutuyor ama ruh ile bedenin arasında ki kopukluk bir "hayat"a sahip olmanı engelliyor.

Maalesef, rutin yaşam pratikleri artık günümüzünden Allah'ı çıkartmayı öğütlüyor hatta kimi zaman buna zorluyor. Allah ki bize şah damarımızdan yakın olduğunu kendi beyanı ile söylemiyor mu? Biz nasıl oluyor da onsuzluğu kurguluyor ve yaşayabiliyoruz. Sadece başımızın sıkıştığı zamanlarda ve yine sadece ataerkil şekilde, hissetmeden ve bize öğretilen ritüeller şeklinde kendisine başvurduğumuz bir hale indirgiyoruz Allah'ı. Ama bu mudur Allah olan ilişkimizin ideal hali?

Halbuki; Allah ile yaşamak bize herhangi bir maddi fedakarlığa maal olmayacak bir biçim. Gerçi biz o kadar uzun süredir Allahsız yaşamaya alıştırıldık ki, artık ondan korkar olduk. Korktuğumuz ise (çarpık bir şekilde) bizi çarptıracağı söylenen azap değil, bizatihi Allah'ın yaşamımıza hakim olacağı korkusu. Netice itibari ile, yaşamımızı çevreleyen pratikler ve tüketim kalıpları o kadar yoğun ki yaşamımızda Allah'a yer kalmadı. Eğer ona yer açar ve hatta bir de yaşamımıza hakim kılarsak nelerden vazgeçmemiz gerekir kim bilir?

Meftunu olduğumuz huzur ve mutluluk ise Allah'sız ulaşabilecek şeyler değil. Zira, kalple ancak Allah'ı anmakla mutmain olur. Bana saçma gelen şey ise, sorsak herkes Allah'a inanıyor ama ona hayatında yer verenlerin oranı inananlarla aynı oranda değil. Bu durumda inandıkları gerçekten inanmaları gereken Allah mı?

Bunu eleştirecek merci ben değilim. Sahip olabildiğim itikadi ve teokratik bilgi bu tür sonuçlar çıkarabilecek kadar derin ve kapsamlı değil. Sadece kendi içinde tutarsız bir yaşam tarzına ve düşünce şekline itiraz ediyorum. Yoksa herkesin yaşamı kendine. Beni ne ilgilendirir...

Ruhum Izdıraplarda

2010-01-25T14:34:00.000-08:00

Hayallerimin ve ideallerimin gereği olarak yeniden döndüğüm okul ortamında ilk dönemi bitirip de tatil moduna geçeli kısa bir süre oldu. Finallerin de ilkinin sonuçları da biraz önce açıklandı. Zaten toplam üç ders almıştım ve hepsini AA getirmem gerekiyordu ama varan 1: BA geldi.

Acayip bir yıkım var şu an içimde. Belki kendimden çok şey bekliyordum. Bu kadar ara verdikten sonra ve tamamen yabancısı olduğum bir alanda yüksek beklentilere sahip olmak doğru mu ki?

Ama, ben daha genç zamanlarımdan ders ve konu ayrımı yapmadan neyi çalışırsam orada başarılı olmuyor muydum? Şimdi ne değişti ki? Daha da kötüsü, oldukça düşük bir seviye de olan sınıf seviyesine rağmen en iyi notu alamamış olmam egomu daha da sarstı. Zaten, sürekli bir ızdırap halinde olan ruhumun başına ne geliyorsa bu egom yüzünden geliyor.

Varlığından emin dahi olmasam da üzerimde hissetiğim bir mahalle baskısı hali hazırda beni yiyip bitiriyor. Üstüne de bu tür küçük çaplı hayal kırıklıkları yüreğimde ağırlık oluşturuyor. Bu okul için ödediğim bedel maddiyatın ötesinde birşey. İyi para kazandığın işi bırakıp, 29 yaşında bir hayalin peşinden gitmek ne kadar da acayip geliyor insanlara.

Yüreğimde hissettiğim tutku ve birgün nasılsa öleceğimi bilmenin getirdiği rahatlıkla aldığım bir karardı tekrar okula dönmek. "Tekrar" demek yanlış aslında. Ben hep okulda kalmak istedim ama ekonomik şartlar beni kapitalizme hizmet etmeye zorlamıştı ve ilk fırsatta kendime işkence etmeyi bırakıp tekrar sahalara döndüm bu güz döneminde.

Lakin.......Bu bedel büyük bir bedel. Korkuyorum, baskı altındayım ve en kötüsü de hiç alışık olmadığım bir belirsiz süreçten geçiyorum. Sonunun ne olacağı da belli değil.

Allah'ım ne olur beni utandırma ve içimde ki bu egoyu atmamı nasip et. Sen bana layık olanı benden daha iyi bilirsin. Kalkıştığım bu işte beni utandırma.

AŞK'a Gelmek

2010-01-01T09:25:00.000-08:00

İnsanların aşka geldiği bir dönem mi yaşıyoruz nedir? Okuduğum blogların yarısından fazlası aşk için birşeyler yazmış. Karşılaştığım insanların yarından da fazlası ise aşk konusunda geyiklerde bu sıralar.

Nefret ediyorum bu kelimeden artık. Aslında nefret ettiğim kelimenin kendisi değil, ona yüklenen anlam. O kadar basitleştirildi ki bu kelime. Bizler sığ varlıklar oldukça aşkta sığlaştı, derinlikten uzaklaştı ve sonunda kendini kayıp etti.

Sorsanız insanlara birçoğu birkereden fazla aşık olmuştur. Eğer bir insan birden fazla aşık olabiliyorsa o olduğu aşk mıdır? Her hormonal istek uyandıran kişiye duyulan heyecanı aşk diye tabir etmek beni çıldırtıyor.

Hiç aşık olmadım ben. Olmayı da istemiyorum. Bu kadar iğrenç yaşanan "aşk"larla işim olmaz. Aşk sadece bir kere yaşanmalı. Birine "aşkım" dedim mi o ölene kadar ve sonrasında da aşkım olmalı.

İnsanların rutin hayatlarını saran tüketim eğilimi "aşk"ı da tüketti. Bitti...Artık aşk yok. Yaşananların çoğu sadece ahlaksızlık.

Hayatımda İzlediğim En Güzel Film: AVATAR

2009-12-29T13:35:00.000-08:00

Öncelikle şunu söyleyeyim. Eğer filmi izlemeyen varsa, bu yazı spoiler içermektedir. Okuyacak olan ona göre okusun :)

Bu blogu 2 yıla yakın bir süredir tutuyorum. Şu ana kadar sadece Can Dündar'ın Mustafa filmi ile ilgili yorum yazmış biriyim ki o da belgesel tarzında bir yapımdı. Filmlerle ilgili yorum yapmak bana göre değil. Ama ...

Aması şu ki; insan 28 yaşına kadar birçok film izleyipte en güzeli "bu"dur dediğinde özel bir durum oluştu demektir. Benim film anlayışım tıpkı kitaplardaki anlayışım gibidir. Bol felsefe, bir sürü bilgi ve mümkünse mizah ile romantizm.

Avatar'da bunlardan hangileri vardı? Öncelikle ve ağırlıkla felsefe vardı. Matrix'in ilk bölümünden sonra en iyi felsefeyi bu film de gördüm. Sadece ingilizce bildiğim için anglo-sakson dünyanın fikir dünyasını takip edebiliyorum az çok ve bir süredir farkettiğim birşeyden bu film ile emin oldum. Batı kendisi ile yüzleşiyor. Ekonomik bunalımın da süreci hızlandırması ile beraber felsefik yokluk yaşanıyor Batı'da. Post modernizm'in de sonuna geldiğimize artık inandım. Neyse, bu yorumumum film ile alakası ise, daha önce western tarzı filmlerle kızılderelilere yaptıklarını haklı çıkarmaya çalışan Holywood bu film ile adeta günah çıkarıyor. Kendisi haricinde ki varlıkların yaşam alanlarına saygı duyması gerektiğine dair çok iddialı bir gönderme var. Tabii, çevre felaketlerinin de gelmesi ile bu göndermeyi çevre üzerinden yapıyor ve bunu da gayet iyi yapıyor. Ama özünde batı kültürünün "biz bu dünyaya ne yaptık?" sorusunu kendisine sorması var. Tüm entellektüel batı dünyası şimdilerde bunu konuşuyorken gelipte bu filmin vizyona girmesi tesadüf olamaz. The Economist'in başlığı bile kapitalizm'in moral değerlere etkisi ile ilgiliydi yılbaşı özel sayısında.

Filmdeki karakterleri tek tek tahlil edecek halim yok ama oluşturulan çevre şahaneydi. Hayatımda ilk kez 3D film izledim ve cidden etkilendim. Ama daha çok etkilendiğim inanılmaz bir hayal gücünün ürünü olarak oluşturulan ekosistemdi. Yüzüklerin Efendisi'nden bile iyi bir çevre oluşturulmuştu. Çevre ne kadar güzelse insanların kullandığı araçlar da bir o kadar çevre ile tezat ve korkunç yapılmıştı ki bu çok dikkatimi çekti. Her ne kadar animasyon ve fantazi tarzına ilgi duymuyor olsam da görselliğe hayran kaldım. İşçilikte şahaneydi. Mavi yaratıkların da oldukça güzel tasarlandığına inanıyorum. Büyük yapılı olmaları da çok hoşuma gitti. Ve tabii ki, baştan oluşturulan ve gerçekmiş gibi olan kabile dili. Muazzam bir gerçeklik katmış..

Aslına bakılırsa konu çok orjinal değil. İnsanların kolonileşme geçmişi insanlık tarihi kadar eski ama kapitalizm tarihi ile beraber vahşi. Orjinal olan konuyu işleyenin vicdanlı davranmış olması. Ama filmin sonu konunun işlenişi kadar güzel olamamış maalesef. Tipik bir Amerikan filmi edası ile bitiyor. Romantizm kısmında ise saçmalamışlar resmen. Çok ucuz bir romantizm var. Filmde esas kız diye birşey yok aslında. Normalde alışık olduğumuz en alakasız filmlerde bile olan taş gibi bir hatun yok. Azıcık biraz seksi bir kadın pilot imajı yüklemek istemişler ama saçmalamışlar resmen. Eksiklikleri madde madde yazıcam:

1- İnsanlarla yerli halkın geçmişine ve ilk karşılaşmalarına dair çok az değinme var. Film bir ara kesitten başlıyor. Zaman kavramı muallak.

2-Madenden çıkarılan ve insanların orada olmasına neden olan şeyin ne işe yaradığından hiç bahsedilmiyor. Sadece fiyatı var.

3- Yerli halkın doğa ile olan ilişkisi mükemmel kurgulanmış ama prensesin çiftleşmeyi bir hibrit varlıkla yapmasının hiçbir mantığı yok ki çiftleşme de insanlarınkinden hiç farklı olmamış. Saçma...

4- Deist mi pagan mı belli olmayan bir Tanrı profili çizilmiş. Yerli dinine dair daha betimleyici olunabilirdi.

5- Filmin sonu çok göstere göstere geldi. Son yarım saat sadece efektleri için izlenir bence.

6- Nerdeyse hiç mizah yok.

Yaptığım tüm eleştirilere rağmen filmin olumlu özellikleri yanında çokbasit ayrıntılar olarak kalıyor. Sadece bunlar da olsa mükemmel olurdu. Ama daha iyisi yapılana kadar hayatımda izlediğim en güzel film olarak kalacak.

Anlat Bakalım Paşam !

2009-12-06T13:11:00.000-08:00

Bugünlerde ülkemi düşününce heyecanlanıyorum. Yaşlı olmamakla beraber ömrümde görmeyi hiç beklemediğim ve 10 yıl önce hayal bile edemeyeceğim şeyler oluyor ülkemde. Bir dönemin kuvvet komutanları sivil savcılara ifade vermek üzere çağıralabiliyor artık bu ülkede. Çok ilginç...

Tabii ki anlatacakları hiçbir şey yoktur. Ya da itiraf edecekleri. Ama çağırılmaları ve çağrıya icabet etmek zorunda kalmaları bile büyük bir devrimdir bu ülkede. Belki de Bab-ı Ali baskınından beri ilk kez askeri bürokrasi yaptıkları ve/ya yapmaya çalıştıkları için hesap verecek. Hesap verecek derken buna inanmıyorum yani herhangi birşeyin hesabının sorulabileceğine ama şu da artık mesaj olarak verildi, bundan sonra aklından bir yaramazlık geçirenin peşinin de bırakılmayacağı.

Bir kere ben asla demokratik bir insan olmadım olmayı da düşünmüyorum. Köküne kadar, sapına kadar elitistim. Merikrotik bir sistemin taraftarıyım. İyi, yetenekli, başarılı olanın vazifeyi alması gerektiğine inanıyorum. Ultra liberalim. İnsanların özgürce yaşamalarının varlık nedeni olduğuna inanıyorum. (Özgürlük ise başkasının özgürlüğü ile sınırlanmış bir alan değil. Gerizekalı post modern tanımlamaları reddediyorum.) Özgürlüğün ancak fırsatlar eşit olduğunda bir değer olduğunun bilincindeyim. Demokratik biri olmadığımdan da demokrasiye karşı yapılmış zart zurtla da ilgilenmiyorum. Burada beni ilgilendiren başka şeyler var.

İlk olarak Türkiye'de bir derin bir devlet kültürü vardır. Yeryüzünde ki medeniyetler içinde sadece Yahudi, İran, Roma ve Vatikan ile sonradan Rusya ve Britanya'da olan bir kültürdür bu. Bize süper olarak görünen tüm güçlerin arkasında hep bunlar vardır. Zaman zaman bir medeniyet öne çıkar zaman zaman bir diğeri. Ben şansız olarak geri de kaldığımız bir dönemde yaşıyorum. Bununla birlikte kadim bir devlet kültürü olan Türklerin asker milleti olduğunu da söylememe gerek yoktur. Biz gidipte mimariyi geliştiremeyiz. Alfabemiz olmaz. Büyük şairler çıkartamayız. Biz bu değiliz. Bizim bu dünyaya yaptığımız katkı bu bahsettiklerimi yapacak insanlara iklim sunarız.(Bizim topraklarımızda İbn-i Sina çıkar, Farabi çıkar, Hayyam çıkar, Fuzuli çıkar ama bunların hiçbiri zannetiğimiz manada Türk değillerdir belki ama öz be öz bu milletin unsurlarıdır.) Halbuki ve maalesef üstümüzde ki eziklik psikolojisi bizi yedi bitirdi son 150 yıldır. Bu psikolojinin bize yerleşmesinde de tanzimattan beri askerlerin rolü büyüktür. Ondan dolayı askerlerden hoşlanmamam normaldir.

İkinci olarak, bu ülkenin cumhuriyet sonrası döneminde ki tüm darbeler ülkeme 10'ar yıl kayıp ettirdi. Sonuçlarında da daha ezik daha içine kapanık daha korkak nesiller ortaya çıktı. Hepsi birleşerek geri kalmış ya da tiki tabirle "gelişmekte olan ülke" statüsüne bizi hapsetti. Şahsen bu durum egomu sarsıyor. Sen git dünyayı yönet hem de binlerce yıl sonra Misak-ı Milli'ye sıkış. Ben bunu kabul edemem. Kaldı ki devletin derin tarafı da kabul etmemiş ki paşaları çağırmış:)

Üçüncüsü, her insanın makam ve mevkisini zamanı geldiğinde bırakması gerektiğine inanıyorum. Gelmişin 70 yaşına hala devleti ele geçirmek derdindesin. Git güney kasabalarına emekliliğin tadını çıkar. Bırakta gençlerin önünü aç. Tecrübelerini teorik katkı olarak aktar. Fikirlerin varsa savun. Ama hizmet ettiğin ve sana maaşını ödeyen millete ihanet etme. Allah'ın cezası !!!

Bu paşalar darbe yapmak istemiştir istememiştir... Teşebbüs etmiştir etmemiştir...Beni hakikaten hiç ilgilendirmiyor. Sanırım mezun olan her harbiyeli zaten cumhuriyetin temel ilkelerini koruma misyonu çerçevesinde bir gün darbe yapabileceği hakkını kendinde görüyordur. Kimseyi zan altında bırakmak istemem ama 6.hissim bu durumun vâki oldğunu söylüyor. Halktan kopuk, tarihi değerlerine uzak bir ordunun bırak ülkeye kendine bile faydası olmadığını önce ordunun bizzat kendisi görmeli.

Ama ben ordumla da bir gün barışıcağım. Ne zaman ki ordu kendisini tekrar Peygamber Ocağı olarak nitelerse !

Kitap Okur musun?

2009-12-04T01:04:00.000-08:00

Hep derler ya "biz okur yazar bir toplum değiliz" diye. Gerçekten hak veriyorum. Tamam ülkenin gelir seviyesi ve tüketim miktarı öyle ya da böyle artıyor. Hatta Fitch bile kredi notunu 2 puan arttırdı. Artık rahat rahat daha da çok borçlanıp tüketebiliriz ve bu tüketimin bir kısmı da kitaplar olur. Ama nasıl kitaplara?

Ülkenin tüketiminin artması ile beraber kitap tüketimi de arttı. Bu çok aşikar. Ama tüketilen kitapların kalitesinde herhangi bir artış gözleyemiyorum. Satılan kitapların büyük kısmı devasa bir reklam kampanyası ile pompalanan ve popülerleştirilen roman ya da romanımsı kitaplar. Bu günlerde kendi çapımda da olsa, karşılaştığım insanlara kitap okuyup okumadıkları ile ilgili küçük sorular soruyorum. Nerdeyse herkes "tabii okurum" diyor. Ama okunanların tamamı abur cubur niyetine eserler. Sanki Türk neşriyatı işi gücü bırakmış roman basıyor. Zaten merkezi yerlerde gittiğiniz tüm kitapçılarda hep aynı eserler mevcut. Emeğe saygı bâb-ın da "eser" diyorum yoksa ne edebi ne de fikri bir değer taşımayan tüketim ürünleri. Hani cips yemenin yemek alışkanlıklarında yeri neyse bu tür kitapların da fikriyat safhasında değerleri o benim için.

En çok üzüldüğüm şeylerden biri ise "ciddi" olma iddiasında ki kitapların dahi popüler k0nuları baz alarak ve çok satma gayesi ile hazırlanıyor ve okuyucuya sunuluyor olması. Şöyle kallavi bir araştırma ve fikir üretme kaygısı olan ciddi eser sayısı da çok az.

Tek olumlu şey ise roman olsun araştırma olsun giderek daha iyi çevirilerin olması. Bu konuda özen gösterenlerin önünde saygı ile eğiliyorum. Ayrıca bu güzel çevirilere ilave olarak, kâr amacı gütmeyen sadece fikri dünyamıza katkıda bulunan eserlerinde daha çok raflarda görmek sanırım büyük bir istek olmayacaktır.

Dönelim kendini kitap okuyanlar sınıfına koyan zavallı kişilere. Diyorum ki; Ey ahallliiii...!! Uyanın onlar kitap değil. Onları okumak ile Aşk-ı Memnu'yu izlemek arasında bir fark yok.

Çok Değil 1-2 Kişi Sadece...........

2009-11-30T11:39:00.000-08:00

Allah'ın bana verdiği bir sürü lütuf olduğundan sürekli bahsederim. Dile getirmeye gerek duymadığım bu lütuflar sayesinde çok rahat ve huzurlu bir hayatım var. Dert olarak algıladığım ve dillendirdiğim şeyler ise sokaktaki vatandaşın dertleri ile aynı değil. Benim derdim kendim ve varlığın kendisi ile. Varlığa nacizane bir değer katmakla... Bu dünyaya bir çivi çakmakla...Büyük büyük hayalleri, idealleri, heyecanları olan biri olmanın getirdiği dertler benimkisi.

Bununla birlikte hayatımda eksikliğini duyduğum en önemli şeylerden biri yediğimin içtiğimin ayrı gitmeyeceği 1-2 kişi. Birçok arkadaşım var. Birkaç dostum da var. Ama herkesle olan ilişkim belli bir resmiyet ve sınır dahilinde. Bu sınırda genelde onların değil benim sınırlarım. Kendi sınırlarımı aşıp insanlarla iletişime geçemiyorum.

Ama geçmeye çalıştım. Bu insanlara arkadaşım da desem dostum da desem aradaki sınırı geçmek için harcadığım her çaba beni hayal kırıklığına uğrattı. Çünkü insanlar benim için önemli olana aynı oranda değer vermiyorlar. Bunu hissetmek beni kahrediyor.

Bundan şikayet ederken empati de kuruyorum tabii ki. Acaba diyorum aynı hissiyatı ben de muhataplarıma veriyor muyum? Halbuki; dertleri derdim mutlulukları mutluluğum...Samimiyim bu duygularımda ama bu samimiyetimi aksettiremiyor muyum acaba?

Tamam varsayalım ben bunda başarısızım ama dostum, arkadaşım dediğim insanlardan hiçbir karşılık beklemeden benimle dertlenmelerini benimle sevinmelerini benimle birlikte güzel vakit geçirmelerini beklemem çok şey mi?

Samimiyete olan ihtiyacım her geçen gün artıyor. Dünyaları omuzlayıp kaldırabilecek kadar güçlü hissediyorum kendimi ama bir yanım öyle kuvvetsiz ki sanki dünyaya bir omuz atsam omuzum çıkacak gibi hissediyorum. İşte dost bildiklerime omuzum çıktığında o omuzu yerine oturtmak için ihtiyacım var.

Çok değil 1-2 kişi sadece..................

PlayList

2009-11-26T22:55:00.000-08:00

Bana gelen birçok yorumda forumda kullanılan müziklerimin ne olduğu soruluyor. Sanırım müzikler yazdıklarımın önüne geçmiş durumda. İyi mi kötü mü bilemedim :)

Ama olsun ben de tüm bu sorulara playlistimi yayınlayarak toptan cevap vermek istedim.

Çalma sırasına göre listem;

alanis morissette - utopia
David Gray - Babylon
3 Doors Down - Loser
Kansas City Shuffle Sound Track - Lucky number slevin
Tori Amos - Velvet Revolution
Toto Cotugno - Felicita
Placebo - A Friend In Need
Kusha Dogan - Nequelen
Kusha Dogan - Mu'min're Diyne're
Toto Cutugno - L'Italiano
Eros Ramazzotti - Laura Non Cé

Seni Seviyorum

2009-11-21T12:36:00.001-08:00

En çok böyle günlerde sana ihtiyaç duyuyorum. Kimseye anlatamadığım şeyleri anlatabileceğim tek kişi olduğun için seni seviyorum...

Ne zaman susacağım hakkında fikrin olmadığı halde beni sürekli dinleyeceğini bilmeyi çok seviyorum...

Yanında herşeyden kendimi koruyabileceğimi düşünüyorum. Yanında kurşun geçirmez oluyorum. Yanında senin haricinde ki herşey önemsizleşmesini ve hayatımdaki en önemli şey olmanı seviyorum...

Yanında ağlayabilmeyi seviyorum. Altından kalkamadığım her yüke ve gözyaşlarıma ortak olmanı seviyorum...

Benim gibi dertli olmanı seviyorum. Para, pul, makam, mevki değil insanların yüreklerine dokunma derdimi anlayabilmeni seviyorum...

Seninle birlikte kurduğumuz hayalleri seviyorum. Hayallerimizin ortak olmasını, aynı hayalleri kurabilmeyi seviyorum...

Ölümün bile bizi ayırmayacak olmasını seviyorum. Sadece bu dünyada değil iki dünyada da seni sevebilmeyi seviyorum...

"Seni seviyorum" demekten korkmamayı seviyorum. "Seni seviyorum" dedikçe sevgimin artmasını seviyorum...

Beni sevdiğini bilmeyi seviyorum. Bu sevgiyi hissetmeyi seviyorum...

Işık

2009-11-18T11:19:00.000-08:00

Hayattaki en zor şeyin insanın kendi ve özelde de nefsi ile mücadelesi olduğuna inanıyorum. Bu mücadeleyi zor kılan şey ise aslında böyle bir mücadelenin içinde olduğumuzun dahi bilincinde değiliz. Bu sayede düşmanımız sinsi bir hüviyete bürünebiliyor.

Bu blogun amacı olan ben ve benim hissettiklerimle bu konunun alakasını kuracak olursam eğer; tanıdığım tüm insanlar içinde bu mücadeleyi en çetin veren insan olduğuma inanmamdır. Tabii ki mücadelenin içinde olmak, kendime karşı zaferler kazandığım anlamına gelmiyor (zaten bu kazandığında biten bir mücadele değil, tekrar ve tekrar baştan başlayan bir mücadele). Ayrıca zaten kazanamadığım bir mücadelenin reklamını yaparak kahramanlık taslamak gibi de bir niyetim yok. Bu mücadelenin bilincinde olmak beni kahraman değil olsa olsa şansız biri yapar zira, hayatı kendine zehir etmenin çok etkili bir yolu…
Fakat yaşıma göre uzun zamandır verdiğim bu mücadele tamamıyla da boşa yapılmış bir mücadele değil. Büyük buhranlar ve yıkımların ardından en azından hayatta ki amacımı bulmuş oldum. Kendime bile sürpriz olacak şekilde bu amacı bulmak ruhuma bir aydınlık verdi.
Şimdilerde tüm yüklerimden kurtulmuş hissediyorum kendimi. Birçoğunu kendimin ördüğü duvarların önce sıvaları döküldü ve çatlaklar oluştu. Çatlaklardan ışık girdikçe kalbim ve ruhum bu ışığa meftun oldu. Yer yer çatlakların büyümesi ile yarıklar oluştu ve duvarlar artık yıkılıyor. Ölümsüz olan gerçek ölümlü yalanın yerine tekrar (NFK) geçiyor ve ben varlık nedenimle barışıyorum. Şu an yüreğim bu düşüncenin yarattığı heyecanla pır pır ediyor. Derdim artıyor ama artan ve büyüyen bu dert aslında varlığım için yegane dermanı barındırdığı gibi başkalarına da derman olma potansiyeli barındırıyor.
Neden böyle bir lutfa mazhar olduğumu bilmiyorum ama her lutfun kendi cinsinden şükrü gerektirdiğini bildiğimden bu ışığı paylaşmak istiyorum.
Ama şu an da nasıl yaparım onu bilmiyorum. Belki henüz bunu bilme zamanım gelmemiştir ve biraz daha birikim yapmam gerekiyordur…Zaman gösterecek !

Sevgi

2009-11-05T12:02:00.000-08:00

Gel-gitlerin birbirini kovaladığı acayip bir ruh hali içindeyim. Bir yandan geleceğe dair umutlarımın verdiği heyecanla coşarken diğer yandan anın getirdiği kasvet ve yapılması gereken işlerin büyüklüğü yanında siniyorum, eziliyorum.

En çokta beni yoran şey bir türlü kelimelere dökülemeyen içimdeki dert. Kime anlatsam, nasıl anlatsam bilemiyorum. Dolup dolup taşan bir yüreğim var. Bir sürü korku, telaş, umut, heyecan hepsi aynı yerde. Eksik olan şeylerde var tabii. Mesela, sevgi...

Hiçbir şeyi sevmemeyi önceleri güçlü bir karakterin göstergesi sayardım. Hiçbir şeye bağlanmamayı, en güzel şeylerden bile bir anda vazgeçebilmeye kendimi alıştırdım. Güçlendim. Artık en zor gibi görünen şeylere dair kararları bir çırpıda alabilen biri oldum. Ama zaman bana bunun doğru olmadığını gösterdi sanırım. Şimdi o vazgeçtiğim bir sürü şey ama en çokta sevdiklerime onları ne kadar çok sevdiğimi söylememiş olmanın pişmanlığını yaşıyorum. Artık söylemeye söylemeye dilim kemikleşti. Belki çok konuşuyorum ama söylediklerimin hiçbirinin kıymet-i harbiyesi yok. Sözün özünü söylemekten çok uzağım.

Söylenmedikçe derdim büyüyor. Büyüdükçe korkum artıyor. Korkum arttıkça insanlardan uzaklaşıyorum ve uzaklaştıkça kendime bir dünya örüyorum. Ama gel gör ki, bu dünya ile dışarıdaki dünya aynı değil. Yarı şizofren bir hayatım olmuş durumda.

Kelimelere bile ayrı anlamlar yüklüyorum. Başkalarının hayatına ve önem verdikleri şeylere dair en basit şeyleri dahi anlayamıyorum ve benim için varlık sebebi olan şeyleri de anlatamıyorum. Ben ve dünyanın geri kalanı arasında büyük bir empati sorunu var. Halbuki ben bu dünya ruhumdan birşeyler katmak istiyorum. Eğer iletişim kuramayacaksam bunu nasıl başarabilirim?

Ben belki herkesin sevgisini gösterdiği şekilde sevgisini gösteremiyor olabilirim ama diğer yandan benim sevgime kimin ihtiyacı var ki? Ben kimim ki birilerine sevgimi gösterip onun benim sevgime değer vermesini bekleyeceğim?

Dilemma da bu değil mi zaten? Yani benim kayıp ettiğim nokta ! Denemeden asla bilemeyeceğim bir şey üzerine peşin hükümler veriyorum. Her zamanki gibi...........

Günah Çıkarma

2009-10-31T12:29:00.000-07:00

Hani diyorum benim değer sistemim de günah çıkarma diye birşey olsa...Acaba o zaman aradığım huzuru bulur muyum? Mutluluğun olmadığını biliyorum ama huzur da mı yok acaba?

Eğer huzur yoksa vicdanımda ki bu bana verilen nimetlerin hakkını verememe duygusundan nasıl kurtulacağım? Bu kadar çok şeye sahip olup da bu kadar huzursuz olmam neden?

Hayatta tek beklentim biraz huzur. Basit, gösterişsiz ve sıradan biraz huzur. Tek istediğim vicdanımın beni rahat bırakması. Aslında kafam o kadar karışık ki gerçekten vicdanımın beni rahat bırakmasını istiyor muyum ondan da emin değilim. Çünkü insan olarak değerim eğer varsa bu büyük ölçüde o şikayet ettiğim vicdanım sayesinde.

Ama hep kendi ile mücadele içinde biri olarak buna daha fazla ne kadar takat gösterebilirim bilmiyorum. Dönüp dolaşıp mücadelesini verdiğim şeyler mutlak bir değersizlik sonucuna varmama neden oluyor. Nereye dönsem ve baksam bir sıradanlık, bir gereksizlik var. Hiçbir şeye bağlanamadığım gibi hiçbir şeye önemde veremiyorum ve bu da o vicdan azabını çektiğim bana verilen nimetlerin kadrini bilememe sonucuna beni götürüyor.

Bu hissettiklerim varlık bilincinin bir yan ürünü mü yoksa dağların bile almaktan imtina ettikleri emanetin yükü mü bilemiyorum? Yoksa sadece bir delilik olmasın !! ?

Bir dostum olsun istiyorum....

2009-10-18T13:37:00.000-07:00

Bir dostum olsun istiyorum, içimdeki tüm korkuları paylaşabileceğim;

Bir dostum olsun istiyorum, her an arayabileceğim ama "neden aradın?" diye sormayacak;

Bir dostum olsun istiyorum, adam öldürsem bile bunu itiraf edebilecek kadar güveneceğim ama beni hiç satmayacak;

Bir dostum olsun istiyorum, "Kaf dağı şurada dediğimde" "hadi göster de inanayım" demeyecek;

Bir dostum olsun istiyorum, ideallerimi saçma bulmayacak;

Bir dostum olsun istiyorum, cehenneme gidiyorum dediğimde "sen nereye ben oraya" diyecek;

Bir dostum olsun istiyorum, cennete dahi onsuz gitmek istemeyeceğim;

Bir dostum olsun istiyorum, zırvaladığımda dahi dinleyecek, zırvalasa dahi dinleyebileceğim;

Bir dostum olsun istiyorum, yanı yanım, evim evi, dünyam dünyası olacak.

Bir dostum olsun istiyorum, ne kadınlar, ne para, ne makam aramıza giremesin, aramıza girecek tek şey ölüm olsun o da geçici olarak...

Bir dostum olsun istiyorum, çölde bile kendimi yalnız hissettirmeyecek;

Bir dostum olsun istiyorum, dostluk için mekanın ve zamanın farketmeyeceği 1000 yıl sonra da görüşsek ara da gezegenler de olsa görüştüğün andan itibaren bütün mesafelerin anlamını yitirdiği;

Bir dostum olsun istiyorum, bana saygı duyan ve benim de saygı duyduğum;

Bir dostum olsun istiyorum, kalbi hiç kırılmayan ve kalbimi hiç kıramayan;

Bir dostum olsun istiyorum, yanında ağlamaktan utanmayacağım;

Bir dostum olsun istiyorum, kötü şeyleri paylaşttığımda azaltan, iyi şeyleri paylaştığımda arttıran;

Bir dostum olsun istiyorum, tüm hayati kararlarında izimin olduğu, tüm hayati kararlarımda izi olan;

Bir dostum olsun istiyorum, eşyayı ve hakikati anlayan ve anlamama yardımcı olan;

Bir dostum olsun istiyorum, beni sadece iyi şeylere davet eden ama kötü şeylere davetime uymayan;

Bir dostum olsun istiyorum, sırf nasıl olduğumu merak ettiği için beni arayan;

Bir dostum olsun istiyorum, unuttuğum şeyleri bana hatırlatan ama en çokta insan olmayı unutturmayan...

Yine Bilmiyorum ....

2009-10-08T13:57:00.001-07:00

İçimde garip bir duygu var. Kendimi acayip boşlukta hissettiren ama bir o kadarda hafiflemiş hissettiren bir duygu bu. Bırak tarif edebilmeyi iyi mi kötü mü onu bile tam olarak anlayabilmiş değilim.

Hep aklına gelen şeyleri yapmayı bir hayat biçimi olarak benimsiyeli tam olarak 4 yıl 3 ay 8 gün olmuş. Bu süre içinde kendi standardlarımın üstünde çılgınlıklar yaptım. İlginç bir hayatım olduğunu da düşünüyorum açıkçası. Ama bu son yaptığım herhalde en psikopatça olanıydı. Eğitimini aldığım en iyi bildiğim ve iyi sayılabilecek bir para kazandığım işi bıraktım ve tekrar okula döndüm. Akademisyen olmayı deneyeceğim. Sadece yapmak istediğim işin bu olduğunu düşündüğüm için ve hiçbir B planı olmadan bu sefer suya atladım. Benden 4-5 hatta 6 yaş küçüklerle olmak zorunluluğuna ve neredeyse unuttuğum bilgilerinde tekrarı mecburiyetine rağmen bu işe soyundum. Sonunda da bırak akademisyenliğin garenti olmasını doktoraya kabul edileceğimin bile garantisi yok.

Kafayımı yiyorum nedir anlamıyorum ama bu yaşa gelipte bu kadar hayati kararı kısa sürede alan başka kimse tanımıyor olmam durumun pekte normal olmadığına işaret ediyor. Lakin, hayatımın geri kalanı nefret ettiğim bir sektörde çalışarak geçer miydi ki??? Sanırım bir de bu tür büyük kararlar almanın sağladığı adrenaline bağımlılık var bende.

Bilmiyorum.........................

Sultanahmet'de Starbucks

2009-10-04T10:19:00.000-07:00

Benim büyük iddeaları olan bir milletin ferdi olmaktan dolayı duyduğum gurur hayatıma anlam veren en önemli şeylerden biri. Bu iddealardan biri ise kendine özgü bir medeniyete sahip olduğumuzdur.

Öyle kuşatıcı ve bütün bir medeniyettir ki bu yeme-içme alışkanlıklarımızdan ailevi örflere, temizlikten ticarete kadar bir bütünü arzeder. Bu kadar çok alternatifi ve yönü olan başka bir medeniyette ancak İran, Hint ve Çin'de vardır. Batılıları bunların içine katmıyorum bile.

Ama bizim sadece Osmanlı'ya değil Roma'nın doğusuna da başkentlik yapmış bir şehrin en gözde yerinde starbucks, mcdonalds vb küresel kurumların açılmasına izin vermemiz nasıl bir aymazlıktır anlamıyorum. Dünya'nın en büyük yapılarını barındıran bir meydanda daha özgün restauran mağaza vb yerler kurabilecekken bunlara izin vermek tam bir gaflet. Ama ben bu yazıyı yazarken hedefim bu tür eleştirileri gündeme getirmek değildi.

Asıl beni kızdıran benim oralarda bulunduğum sırada tesadüfen gözüme çarpan bir durum. Sultanahmet starbuks'ta bulunanların tamamımın Türklerden oluşmasıydı ! Resmen kan beynime sıçradı bu zevatı orada görünce. Sen ki bir tarihin kalbinin attığı yerdesin gide gide starbucksa mı gidiyorsun ! Yazıklar olsun ! Tamam belki o an için bir tesadüftü bu kadar türkün orada olması ama tek bir türkün bile olmaması gereken bir yer olduğu kanaatindeyim. En azından Sultanahmet bize ait olsa fena mı olur?

Son Osmanlıya Veda

2009-09-29T12:05:00.001-07:00

Osmanlı'nın sarayda doğan son ferdi de dün itibari ile toprağa verildi. Böylece monorşiler içindeki tek hanedana dayanan en uzun ömürlü devletin son kalıntıları da artık yok. Bu durumda bende bir hüzünle beraber kafa karışıklığınıda beraberinde getirdi. Hüzünlüyüm çünkü, nostaljikte olsa Osmanlı'ya bir hayranlığım var. O tüm doğu için son büyük medeniyet zirvesiydi ve ondan beri doğu hep ezilen ve yenilen durumunda. Kafam karışık çünkü şimdiye kadar yok sayılan bir ailenin son ferdinin cenazesine olağan üstü bir ilgi gösterildi ve bunun ne anlama geldiğini bulamıyorum. Cenazesinin Sultanahmet'ten kaldırılması da bir başka ilginç ayrıntı oldu. Sanırım bir ölümün üstünden Türkiye'nin tarihi ile barıştığını daha net görebiliriz. Artık bize ağırlık yapan ve geriye çeken şeyleri aşıyor muyuz ne???.

Ben de Modernim Ne olmuş ??

2009-09-11T06:54:00.000-07:00

Taktım resmen ! Modernlik kavramına taktım. Utanmıyorum da takmaktan. Bence herkes biraz takmalı. En azından takacaksak bu modernliğe takmalıyız. Birileri takması lazım o niye ben olmayayım??

Modernlik, kısaca "yeni olan herşey iyidir" demek. Değişim şarttır modernleşme için. Herşey sürekli kaos içinde olmalı ve sürekli yenilenmelidir. Zannedildiği gibi teknolojik olarak ilerlemiş olmakla modern olmak aynı şeyler değildir. Mesela 1990 lara kadar Japonya teknolojik olarak ileri bir ülke iken modern bir ülke değildi. Halâ da tam olarak değil.

Modern insan büyük şehirlerde oturmaya alışmış olmalıdır. Belli bir geliri, gideri ve geleceği/kariyeri olmalıdır. Hayatında herşeyi sigortalı olmalıdır. Kendini güvende hissetmelidir ama neye karşı güvenceye ihtiyacı olduğunu düşünmemlidir.

Sürekli kendini geliştirmelidir (?). Kariyerini, ilişkilerini, yeteneklerini vücudunu...Kendine tapmalıdır adetâ !

Problemleri makro olarak değil mikro olarak ele almalıdır ve sadece kendi problemleri ile ilgilenmelidir. Ailesi bile mikro aile ya da "çekirdek" aile olmalıdır. Sosyalleşmek adına abidik gubidik ortamlara girmeli ama en yakın akrabaları için zamanı olmamalıdır. Delice tüketmek için içinde bitmez tükenmez bir şehvet olmalıdır. Şehvet derken cinselliği de unutmayalım. Bir sürü reklamda beynine küçük yaştan itibaren şehvani arzular pompalanmalıdır ki tam olarak modern olsun.

Hayatın aslında çok kısa olduğunu unutarak saatlerini trafikte harcamalı sonra yıllık izin adındaki kısacık zaman dilimini nasıl geçireceğini aylarca planlamalıdır.

Geçmişe ait ne varsa tû-kaka edebilmelidir. Bir çırpıda tüm tarihi birikimleri red edebilmelidir. Kendine ait olmayan değerlere açık olmalıdır ama kendi gibi düşünmeyenlere ise bir o kadar acımasız olmalıdır. En nefret ettiği şey gericilik olmalıdır ama gericiliğin ne olduğunu tıpkı modernliğin ne olduğunu bilmediği gibi bilmemelidir. Modern insana göre herkes modern olmalıdır.

Hümanist olmalıdır modern insan. Ama human dediği kişiler için ayrıca tabirleri ve sınırları olmalıdır. Yaratılan olmak onun için yeterli değildir asla. Human olmak için modern olmak ön şarttır.

Ve en önemlisi tüm bunları da gönüllü olarak yapmalıdır...

Kargaşadan Kurtarılması Gereken Kavramlar

2009-09-10T12:48:00.001-07:00

Sürekli şikayet ettiğim konulardan biri kullanımda bulunan kelimelere herkesin farklı anlamlar yüklemesidir. Aynı dili konuşupta birbiri ile anlaşamayan bu kadar çok insanın olduğu bir toplum olduğunu sanmıyorum. Özellikle benim gibi kendi dilini inşaâ etme iddiasında olan ve kelimeleri sözlükteki anlamı ile kullanmaya gayret eden biri içi bu durum daha büyük bir ızdırap oluyor.

Bu kargaşa içinde anlamlara sahip kelimelerin genelde politik, dini ve sosyal terimler olması ise başlı başına bu alanlarda son dönemlerde toplum olarak yaşanan teorisyen sıkıntımızın adetâ kanıtı. Hep söylediğim gibi bizim iyi mühendislerimiz ve bilim adamlarımız var ama sanatçı ve teorisyenlerimiz yok. Bu da toplum olarak medeniyet seviyemizin yükselmesini engelliyor ve teknik olarak ilerlemekle birlikte bunu destekleyen kültürel altyapıyı oluşturamıyoruz. Nitekim felsefesi ve ideali olmayan bir toplum haline dönüşmemizin ve netice itibari ile eklektik bir elitizm ile kroluk derecesinde bir köylülük arasına sıkışıp kaldık. Kendi sentezimizi yaratamıyoruz bir türlü.

En çok kavram kargaşası yaşadığımız kelimeler ise;

Millet ve milliyetçilik
Laiklik
Şeriat

Aşk
Dindarlık
Alevilik
Türklük
Müslümanlık
Takiyye
Modernlik
Gericilik / İrtica
Demokrasi
Müttefiklik / Stratejik ortaklık
Atatürkçülük

Cinsellik

Dahası da var ama şimdilik ana hatları bunlar. Bunları bir yerli yerine oturtalım gerisi gelir.

Tut Bizi Ey Oruç, Kıl Bizi Ey Namaz...Vıcık Vıcık Bir Ramazan

2009-09-09T07:13:00.000-07:00

Kalıplar ve şekiller çerçevesinde yaşamaya, yaşayanlara ve yaşamak zorunda hissettirenlere karşı bu bünye de acayip bir alerji var. Herşeye tahammül edebilen bu bünye, bu konulara tahammülde acayip zorlanıyor.

Son yıllarda bir tür yeni Ramazan şekli oluştu. Ramazan çadırları ile başlayan bu kamusal ramazan, Sultanahmet, Eyüp gibi manevi merkezlerde düzenlenen panayır ve eğlencelerle zirve haline ulaştı. Buna eşlik eden medya ise ramazandan ramazana ortaya çıkan bıyıklı hocaların işgali altında. Dahası, her avâm şeyde olduğu gibi halk bu tür bir ramazan algısına o kadar sarıldı ki; bunun ne kadar yanlış olduğunu gören ve dillendiren kimse yok sanki. Ailelerin iftarı Sultanahmet'in o mahşeri kalabalığında açmak için girdikleri yarış beni resmen şok ediyor.

Ama bu resim içinden en gıcık kaptığım figürleri bıyıklı hocalar. Bir hoca nasıl hoca olur bu memlekette bir türlü anlamıyorum. İpini koparan, ağzı 2 laf yapan ve avamın lisanı ile konuşan kim varsa ekranda vaaz veriyor. Bir sürü teknik fıkhi konuya dalıyor ama kaç kişinin ruhuna tatlı bir huzur veriyor bilemiyorum. İnsanların bilmeye ve korkmaya değil hissetmeye ve yaşamaya ihtiyacı var. Cennet ve Cehennemi bir ödül veya ceza yeri gibi gösteren, okul çocuklarına ders anlatan öğretmen edasının hala prim yapıyor olması sanırım toplumun en ezik yönü. Halbuki; cennet ve cehennem için mi ibadet yapılır? Ramazan şuuru bu mudur? Yoksa Yaradan'ın ile samimiyeti arttırıp içindeki yaratılan duygusunun ne demek olduğunu hissetmek midir?

Aslında insanlara olayın mantığını anlatmak lazım değil mi? Neden aç kaldıklarını? Kime ne yararı olduğunu? İnsani şuur ne demek olduğunu? Yaşamadan inanmanın bir anlamı olmadığını, inandım demekle de inanılmadığını bunu hissetmedikten sonra inanmakla inanmamak arasında bir fark olmadığını falan anlatmak lazım. Ancak o zaman din asli vazifesini yerine getirecektir. Yoksa bıyık hocanın dediği gibi ibadet yapıldığında ya da ramazandan ramazana camiye gidildiğinde değil.

Ne kadar anlatsamda konuyu bütünlüğe ulaştıramıyorum zira, bir insana inanmanın ne demek olduğunu nasıl anlatırsın ki? Hayatının hafifleten tüm yüklerden kurtaran ve herşeye anlam veren bu duyguyu kelimelerle anlatmak mümkün olsaydı keşke...